Hava yeni düşmüştü. Bir devenin bir gün boyunca gidebileceği yol katedilmiş, iki yüz deveden oluşan Frenk kervanı, güneş batımıyla beraber boz rengini kızıla, ardından siyaha dönüştüren nehrin yanında, günlük molasını vermek için durmuştu Develerden yükler indirilip, atlarla beraber nehirde sulanırlarken, akşam yemeği için hazırlıklar yapıldı. Ateş yakmaya uygun bir yer seçildi. Frenk kervanı yol göstericinin öncülüğünde ilk defa böyle uzun bir yolculuğa çıkmıştı. Önlerinde Çin'e kadar uzanan bir yol vardı. Konstantinopolis'e kadar kalyonlarla gidip, sonrasında develerle yollarına devam ederlerken, doğuda yaşayan bir insana her zaman cazip ve çekici gelen mallarını da uğradıkları kentlerde satıyorlardı. Kervanın gençleri, bellerinde palalarıyla çevreden çalı çırpı ve odun toplamak için kollarını sıvadılar. Bu işi severek yapıyorlardı. Çünkü yemekten sonra özlemle, yaşlı yol göstericiden o gecenin hazine, savaş ve aşk masallarından hangisini dinleyeceklerini merakla bekliyorlardı. Gündüz, akşamın öyküsünün ısrarla sorulmasına karşın masalcı, anlatacağı masalın konusunu açık etmezdi. Masalın şiirini ve büyüsünü bozmamak kervan masalcılarının şanındandı. Şimdi ticaret yoktu. Dinlenme zamanıydı. Geceyi geçirmek için konaklandığında, karanlığın içinde ortaya çıkan görüntü, uzaktan geçenlere ne kadar ilginç gelse de, esas olan, kervanın içindeki hareketliliğin kendisiydi. Bir yanda yiyecekler hazırlanırken, kervandaki bazı çocuk ve yetişkinler, yaşlı yol göstericinin çevresinde halka olarak, dinleyecekleri masalın konusunu çoktan merak etmeye başlamışlardı. 0, Alp Dağları'ndan Hint nehirlerine, Kafkaslar'dan Çin'e kadar uzanan geniş coğrafyada konuşulan bütün dilleri biliyordu. Kervan seferlerinde masallarını anlatmaya başladığında, ülkesine dönmüş Avrupalı bir gezginin, gizemli Doğu hakkında anlatacaklarını dinlemeye gelenlerden daha fazlasını çevresinde topluyordu. Her akşam anlatacağı değişik masalları nereden buluyor ve aklında nasıl tutuyordu? Anlatırken, aynı zamanda seyrettiriyordu da...

---