YOL AYRIMI 29 Ekim 1994 Alo! Baba" "Evet, Alara'cığım?" "Babacığım, babacığım! Seni polis arıyormuş. Polisler evine girmişler, seni bekliyorlarmış. Televizyoncular da içeri doluşmuşlar. Evde, bahçede ve evin etrafında gazeteci ve polis kaynıyormuş. Yurtdışına tarihi eser kaçırıyormuşsun, deniyor. Galiba bir tutuklama emri bile çıkartılmış. Seni gerçekten tutuklayacaklar mı? Kötü şeyler oluyor, değil mi babacığım?" Ne söyleyeceğimi bilemedim. Kızım devam etti. "Televizyon kanallarından biri de devamlı senin ismini veriyor ve fotoğraflarını gösterip, polis tarafından arandığını söylüyor. Bir tehlike var mı? Babacığım, çok korkuyorum. Artık sonuna mı geldik? Bir şeyler bitti mi? Her şey bitti mi?" Konuyu anlamaya başlamıştım. "Bak Alara'cığım, kanunsuz hiçbir şey yapmadık, sakın korkma, küçük kuşum. Yine bir fırtınaya tutulduk. Senin artık bu depremlere alışman gerekecek, kaç yıldır ayağımızın altındaki toprak sallanıyor ve biz yuvarlanıp duruyoruz. Görülüyor ki daha da aşağılara düşeceğiz. Sonunda, belki daha güçlü, ama belki de tamamen tükenmiş olarak hayatımıza devam edeceğiz" dedim. Soğukkanlılıkla konuşuyordum ama korku beni de sarmıştı. Alelacele saklandığım yerde, heyecan içinde, hukuk işlerine bakan müdürümün telefonunu bekliyordum. Durumum ciddiydi, fakat bence umutsuz değildi. Bundan evvel ne badireler atlatmıştım! Çare bulabileceğimden emindim de, bulduğum çarenin bedelini ödeyebilecek miydim, o belli değildi. Sonunda beklediğim telefon geldi. "Alo, Halil Bey!" "Haberler nasıl? Sesiniz pek iyi gelmiyor."...

---