Cumhuriyetle birlikte hiz kazanan egitim seferberliginde, 1940’li yillarda Türkiye’mizin bozkirlarindan bir aydinlik dogmuçtu. Kirsal alanlara çagdaç egitimin aydinhgmi gôtüren, hep ôzledigimiz o, KÔY ENSTÎTÜLERÎ idi. Kirsal alanlardaki kôy çocuklarim, tarlada karasaban peçinden, kirlarda sürüleri otlatan çoban olmaktan, beden gücünü kazma-kürekte harcamaktan kurtarip, onlari egitim içinde üretim yapabilen bilinçli ve çagcil insanlar olarak yetiçtirmekti.
Kôy Enstitüleri, Osmanhdan beri yillarca okulsuz, ôgretmensiz, egitimden yoksun birakilmiç kôy ve kôy çocuklari için, tüm yurt düzeyinde 21 tane kurulmuçtu. O tarihler îkinci Dünya Savaçinm simrlarimiza dayandigi yillardi. Kisitli ve güç olanaklar içersinde geçiyordu yaçam koçullari. Bu yaçam koçullari içersinde bile; kôy çocuklarmin aydinlik yarinlara hazirlanabilmesi, çagin yaçam koçullarina ayak uydurabilmesi, geliçen dünya düzeni içinde onurlu yerini alabilmesi için kurulmuçtu Kôy Enstitüleri.
Osmanhdan Cumhuriyete kadar egitim gôzler ônüne serilirken, klasik egitim kurumlarindan farkh bir yeri olan, egitim içinde üretim yapan, çagdaç yapidaki Kôy Enstitülerini anlatmaya çahçtim. 1940’ta kurulan, 1954 yilinda kapatilan, içinde yaçadigimiz 2010’lu yillarda bile etkileri yankilanan, unutulmayan Kôy Enstitülerinin, yeni kuçaklara bir îçik olmasim istedim. Belki de, Kôy Enstitülerine yeniden bir yol aralamr, diye düçündüm.
Kôy Enstitülerinin egitim tarihinde biraktigi iz, §ôyle ammsanmaktadir: “Kôy Enstitülerini kapattilar; ama çok yazik ettiler. Bu okullari kapatanlar, egitime çok zarar verdiler. ” biçiminde yanki bulan, o zamamn bu seçkin egitim kurumlarmi anlatmak, bana büyük mutluluk verdi. Kôy Enstitüleri kurulmadan once, kurulurken ve kurulduktan sonra yaçananlan, egitim tarihimiz içindeki yerini, PAZARÔREN KÔY ENSTÎTÜSÜNDEKÎ ôgrencilik amlanmi birleçtirerek anlatma gayreti içinde oldum. Umarim bu eser gençlere, anne babalara, egitimcilere ve tüm okurlarima yararli olur.

---