Hayata karşı ilk kaybımı, 1991 yılında Galatasaray Lisesi'ndeıı mezun olduktan sonra yaşadım. Oldukça başarılı bir ortaöğretim sürecinden sonra kazanamadığım üniversite, benim nazarımda kayıtlara ilk kaybım olarak geçti.
Kendime has bir hırsım, oldukça büyük bir başarma azmim ve hepsinden ote kendime, çevreme faydalı olma isteğim vardı. Bu da, ara vermeden iş hayatına atılmama sebep oldu. Rehberlikle başladığım iş hayatıma turizm acentasında operasyon memuru olarak devam ettim. Bir dönem araba kiralama firmasında çalıştım. Zamanı geldi diye düşünerek; eşim ve ağabeyiyle kendi işimizi kurup finans sektöründe değişik heyecanlar yaşadım ve sonra üst düzey yönetici asistanı olarak iş hayatıma devam ettim. Bugün hâlâ bir otomotiv firmasında genel müdür asistanı olarak çalıyorum.
Eğitim hayatımla ilgili olarak arzum, üniversite sınavını kazanamadığım ilk senenin ardından, aynı hırs ve istekle devam etti. Ertesi yıl İstanbul Üniversitesi Maliye Bölümü'nü kazandım. Ama olmadı, ısınamadım ne okula ne de aynı havayı teneffüs eden diğer insanlara... 3. sınıftan terk cümlesinin kayıtlara geçmesiyle tescillenen ikinci kaybımı. Açık Öğretim Fakültesi Halkla İlişkiler Mezunu olarak telafi etmeye çalıştım kendimce.
1995 yılında, beni benden daha çok seven insanla, Mehmet’le evlendim. Birbirine zıt kutuplar birbirini çeker derler ya, işte o cinsten bizim evliliğimiz. Ben; düzenli, tertipli, dediğim dedikçi, yeri geldiğinde inatçı keçi, yeri geldiğinde sinirli cadı. O, benim tam tersim; rahat, geniş, uyumlu, sessiz, dağınık ama çok ince, çok anlayışlı ve sevgi dolu. Evliliğimizin ilk meyvesi 1998 yılının Kasım ayında merhaba dedi bize. Ece... Tipik akrep burcu. Bugün 9 yaşında, ilkokul 3.sınıf öğrencisi...
2000 yılında, Mehmet ve benim için oldukça erken sayılabilecek bir yaşta, çalışarak, biriktirerek alıp, kendi zevkimize göre döşediğimiz evimizi, 2002 yılında girdiğimiz darboğaza kurban verince, hayata karşı üçüncü büyük kaybımı yaşamış oldum. Çok üzüldüm, çok ağladım, kırdım, kırıldım...

---