ANKARA ANILARI...1950...
Çok sevdiğim bir akrabamın sözü bana ışık tuttu, ben de yazmaya başladım. “Dünya bir misafirhane; bir gelenle, bir gidenin hikayesi” derdi. Ben de bu misafirhaneye babamın görevi nedeni ile yaşadığımız Kars şehrinde gelmişim. Kars şehrini hiç hatırlayamıyorum. Annemden duyduğum kadarı ile çok güzel bir binada doğmuşum. Kars Vali Konağı eski Ruslardan kalma bir yapıymış; peçlerle ısınırmış. Bir çeşit kalorifer sistemi: Duvarlar ısınıyor ve çok kalın olduğu için ısı kaybı da olmuyor. Annem Kars’ın çok güzel bir şehir olduğunu söylerdi, gidip görmediğim için üzgünüm. Doğduğum tarih, ikinci dünya savaşı sonrasına rastlıyor. Ben kırk günlükken zamanın Reis-i Cumhuru İsmet İnönü Kars’a gelmiş. Tabii olarak Vali Konağında misafir ediliyorlar-mış. Dedem Hüseyin Kadri Bey’i çok iyi tanıdığı için beni görmek istemiş, annem de beni salona getirmiş. Kucağına almak istemiş, vermişler. Bana “güler” demiş, ben de gülmüşüm. Çok soğuk bir şehir olduğu için kışın kızak ve kayak ulaşım vasıtası olarak kullanılıyormuş.
Devlet memuru olan babam daha sonra Ankara’ ya tayin oldu. Evimizi çok iyi hatırlıyorum; İzmir caddesin de iki kadı bir binaydı. Anneannem Emine Münevver Hanım da bizimle birlikte yaşıyordu. Beni kucağına oturtur, camdan sokağı seyrederdik. Karşımızda ki ev de iki katlıydı, üst katta evi çepeçevre saran balkonda ilk defa ikiz çocuk görmüştüm...

---