Seçen yıl yayınlanan monografisinin başında ve sonunda yer alan yazılarımda Emre Arolat’ın mimarlığını doğrudan doğruya kendi tasarım pratiğinin içinden, işlerinin söyledikleri üzerinden okumayı ve değerlendirmeyi denemiştim. Bu kez tersini yapacak, sergilenen külliyatın içinde bulunduğu dünya çarşısındaki konumunu yorumlamaya çalışacağım.
Argümanı baştan koyalım ortaya: Emre Arolat'ın "gösteri toplumu ile cepheden yüzleşen" bir aktör olarak Türkiye'deki mimarlık ortamının içinde özgürleştiği kanısındayım. İyi açıklanması ve birbirle--ne nasıl bağlandıklarının sergilenmesi gereken üç unsuru var bu iddianın: Birincisi kavram haline gelmiş bir isim tamlaması: Gösteri toplumu. İkincisi cephe, üçüncüsü de cümlenin fiili: yüzleşme...

---