Bundan iki yıl önce, takvimler 10 Kasım’t gösteriyor ve ben akşamın o durgun, hüzünlü yalnız saatinde, Yakup Kadri’nin Atatürk adli kitabını kanştırıyorum. “Onu yakından tanımış, zaman zaman birlikte çalışmış, hakkında kitaplar, makaleler yazmış bir yazar Karaosınanoglu; elbette bana yardımcı olur!" diye düşünüyorum.
"Bu günlere nasıl geldik?” Yanıt istediğim soru buydu. Nasıl geldik? Cumhuriyet’in kuruluşundan bu yana, ne gibi yanlışlar yaparak, hangi bozuk, aykırı yollara saparak, hangi ilk’leri fark etmeden, elden bırakarak, şimdi bulunduğumuz noktaya, bir çıkmaz sokağa nasıl tosladık?
O akşam bunları, bilmiyorum kaçıncı kez kendime soruyor, acımasız bir hesaplaşmanın yanıtını almak istiyordum. Yazı ustalarımızdan biri olan Yakup Kadri bana yardım edebilir, açıklamacı gözlemleriyle, yorumlarıyla ve deneyimleriyle sorulanım yanıtlayabilirdi. Bazı ip uçlan anyordum. O kadar!
Bu nedenle, elimdeki kitabı sanki niyet tutar gibi hızla açtım, karşıma on üçüncü, sayfa çıktı.
"Hani," diyordu, "Hani O'nun öldüğü gün, bundan 32 yıl önceki 10 Kasım’da; ağlayarak, feryad ederek saç-sakal yolarak, güya Mustafa Kemal'i ecelin pençesinden kurtarmak istiyormuş gibi. Dulmabahçe Saray ı'nı saran halk, şimdi nerde ?"
Evet, gerçekten nerde? Aradıklarımdan biri buydu. Ama işin tuhafı ben Yakup Kadri'den bir yanıt, bir yorum, bir ipucu alabilmek için onun kitabındaıı “medet" ummamış mıydım? O benim soruma soruyla yanıt veriyordu...

---