Osmanlı elçilerinin, diplomatik görevlerini tamamladıktan sonra sultana takdim ettikleri Sefaret takrirleri, muhtevalarının, siyasi, coğrafi ve kültürel açıdan zengin ve mufassal olmaları sebebiyle, Osmanlı diplomasi tarihi hakkında son derece mühim tarihi kaynaklar arasındadırlar. Elçiler vasıtasıyla kurulan karşılıklı diplomatik münasebetler, Osmanlı elçilerine olduğu gibi, Avrupa devletleri elçilerine de, kültürel ve sosyal bağlamda, devletlerin birbirlerini daha iyi tanımaları fırsatını vermiştir. Barışçı münasebetlerin kurulmasında da önemli rol oynayan bu tür yakınlaşmalar, daha ziyade, Osmanlı Devleti'nin diplomasi tarihinin dönüm noktasını teşkil eden Karlofça Barış Antlaşması'ndan sonra(1699), Osmanlıların kültürel ve sosyal yaşantısına büyük etkide bulunmuşlardır. Yirmi sekiz Mehmed Çelebi'nin Paris sefaret takririnin Osmanlı Devleti'nde matbaanın kurulmasına! ve Ebubekir Ratip Efendi'nin Viyana Sefaret takririnin de, Osmanlı devlet ve askeri teşkilatının Sultan III. Selim zamanında yeniden düzenlenmesine ve Batılı standartlara uydurulmasına büyük katkıları olduğu bilinmektedir. Muhtevaları yönünden birbirinden ayrılan Seyahat ve Sefaret takrirleri, kültür tarihi açısından da büyük anlam ifade etmelerine rağmen, bugüne kadar yeterince çalışılmamışlardır. Hammer'e göre, Osmanlı Devleti'nin kuruluşundan, 1774 Küçük Kaynarca Barışı'na kadar, 36 değişik devlete 205 sefaret heyeti gönderilmiştir; fakat bu sefirlerin muhtemel takrirlerinin yapılan araştırmalar neticesinde sadece 42 tanesinin mevcut olduğu tespit edilebilmiştir. Osmanlı kültür mirası tespit çalışmalarının henüz tamamlanmamış olması göz önünde bulundurulacak olursa, bu Sefaret takrirlerinin sayısının bir hayli artacağı görülmektedir…

---