O, bütün hayatını, etrafına, ıstıraba, yoksuzluğa karşı bir hayır ve şefkat misali olarak vakfetti. Bu misali, bu dersi, sadece, hayatının cereyan tarzı ile zorakilikten azade bir tabiilikle verdiği için, herkesten daha iyi verdi. O, bütün hayatı müddetince ıstırap mefhumu ile mustarip insanlarla birlikte ihtizaz etti. Her kesin yardımına koşan O, kendi derdini herkesten gizlerdi. Ölüm yarası almış olmasına rağmen, hançeresine varmış olan feryatları susturmayı bilirdi. Ağrılar içinde kıvranırken, etrafındakilere tatlı tebessümünden başka bir şey göstermezdi. Bu mizaç ile bütün ömrünü cesaret, feragat ve fedakarlığın müşahhas bir destanı seviyesine çıkardı. Son nefesine kadar güzel siması inanılmaz asaletini muhafaza etti ve ayni asaleti ebediyete intikal ettirdi. Son anına kadar Tanrı'sına şükretti. Şu sözü sık sık söylerdi: "Tanrım bana hayatta temenni edilebilecek en güzel şeyleri, en büyük nimetleri nasip etti. Demek ki kafi yaşamışım" O'nda dindarlık bütün hayatını fazilete bağlamak isteyen ve fazilete bağlanmış olan bir müminin sadakati idi. Tertemiz idi. Bunun içindir ki hayattan, buketinden çıkan bir çiçek gibi aynıydı.

---