23 Aralık 201S'te yetmiş üç yaşımı bitirip yetmiş dörde bastım.
Afrikalılar, içlerinden yaşlı biri ölünce "Onunla birlikte bir kütüphane yandı kül oldu" derlermiş. Ben de küçük kütüphanemde biriken kitaplarımı yani anılarımı yanıp kül olmadan sizinle paylaşmak istedim.
Okul arkadaşlarım çok iyi bilirler, öğrenciliğimde son derecede yaramaz, muzip, hatta biraz muzır bir öğrenciydim. Hele ortaokula geldikten sonra bu davranışlarım daha da arttı; dersler, sınıflar beni adeta boğuyordu, özellikle de etüt saatleri çok bunaltıyordu. Bir haksızlık olduğunda yumruk yumruğa kavga bile -kendimden küçüklerle değil büyüklerle- ederdim. Aslında kimseye belli etmesem de bu davranışlarım zaman zaman beni üzerdi. Öğrenciliğim boyunca beş yıl sınıfta kaldım. Onuncu sınıfta üst üste iki vıl başarısız olduğum için okulla ilişkim tamamen kesildi. Bir yandan okuldan, derslerden kurtulduğuma seviniyor, bir yandan da mezuniyetime kısa bir süre kala arkadaşlarımdan ayrıldığıma üzülüyordum. Diğer yandan.sınıfta kalarak anneme ve üvey babama yaşattığım üzüntü, benim sessiz utancım, artık bitiyordu.
Okuldan sonrası benim için çok zor bir dönem olacaktı. Yüksek tahsilin artık zorunluluk olduğu bir dönemde elimde bir lise diploması bile olmadan, tek başıma, parasız, desteksiz bir biçimde yaşamla savaşacaktım. Çok sevdiğim arkadaşlarımdan geri kalmamamk, bir baltaya sap olmak, dürüst yollarla ve yeterince para kazanmak zorundaydım... 

---