2015 Eylül, Mersin'deyim...
Eşim ve oğlum, bayram tatilini vesile edip arkadaşlarla birlikte güneye tekneye gittiler... Yunan Adaları'na yelken açacaklar...
Bense daha ufuk açıcı bir yolculuğa çıkıyorum... 100 yıllık bir ömrün sırrını keşfetmek üzere Mersin'in yolunu tutuyorum...
Cennet bir mekâna varıyorum... Hava ne sıcak, ne soğuk; tam kıvamında... Çiçeklerle ve yeşilliklerle donatılmış bir bahçenin kucakladığı mütevazı bir ev... Biraz ileriden gelen denizin yumuşak dalga seslerine kuş sesleri eşlik ediyor...
Evin sahibesi Esin Abla (Muazzez İlmiye Çığ'm kızı), beş gün boyunca beş yıldızlı otellerin servis kalitesine taş çıkartacak özende kahvaltılar hazırlıyor, yemekler yapıyor... Zeki, becerikli, tuttuğunu koparan, tez canlı bir kadın... Hızlı düşünüyor, hızlı çözüm buluyor, eline aldığı her işi hızlı bitiriyor. Türkiye'nin son yıllardaki siyasetine yönelik yoğun eleştirilerini dile getirirken, yüzü asılıyor, ama dilindeki kızgınlığa tezat kalbi merhamet dolu...
Evin kraliçesi ise 100 yaşını çoktan devirmiş; yüzü sevimli, gülüşü sıcacık, zihni aydınlık Muazzez Teyzem, yani Muazzez İlmiye Çığ. Her telefon konuşmamızda daha "merhaba" dediğimde "Ah, Sedefçiğim" diye beni şak diye tanıyan, onlarca yıl öncesini dün gibi hatırlayan, en kötü gününde bile yaydığı o pozitif ışığın sönmesine müsaade etmeyen muazzam insan...

---