Son birkaç on yılda, büyük kentlerimizdeki yaşamın giderek çekilmez hale gelişi, çevre kirliliği ile atbaşı giden görsel kirlilik ve çirkinlik, mimarlık ve çevre ile ilgili tartışmaların, ilgilileri aşıp toplumun bütün kesimlerine yayılmasına yol açıyor. Her olumsuz durumda olduğu gibi, herkes suçu ve sorumluluğu başkasında arıyor. Mimarlar, müteahhitler, arsa spekülatörlerini, siyasetçiler, rüşvet yiyen ilgililer, yerel yönetimler, merkezi yönetimler, kaçak yapı yapanlar, yerine ve durumuna göre suçlamalardan üzerlerine düşen payı alıyorlar. Son zamanlarda herkesin durumunu kurtaran, kötü gidişin, adeta kaçınılmaz kabul edilip meşrulaşmasına neden olan günah keçisi, sanki şimdi ortaya çıkmış gibi, tanımlandı: Göç. İstanbul'da yılda 400.000 kişi olduğu söylenen göç, değiştirilmesini ve yönlendirilmesi mümkün olmayan bir yazgı olarak, kaçınılmaz bir kadermiş gibi gösteriliyor. Göçün nasıl uluslararası sistemin ve ülkedeki dizenin ürünü olduğu, sistem tarafından teşvik ve tahrik edildiği, göçün yarattığı spekülasyon ve rantın, düzenin tüm kurum, kuruluş ve ilgili kişilerince nasıl paylaşıldığı gözardı ediliyor. Aslında kimse, göçün ortadan kalkmasından yana değil. Ama göçün sonuçlarından şikâyet ediliyor. Bu kitaptaki yazıların ana çizgisi, mimarlık olgusu ve iç hesaplaşmasına, bir başlangıç oluşturabilmek, nesnel bir eleştiri ve özeleştiri ortamına katkıda bulunabilmektir. Siyaset, bilim, sanat ve kültür dünyamızda özellikle de kurumlaşmış alanlarda, kendi pratiğimize dayalı nesnel bir eleştiri ve özeleştiri geleneğimizin ve kültürümüzün oluştuğu söylenemez. Zaman zaman mimarlar ve sanatçılar arasında ortaya çıkan eleştirinin, daha çok kişilere yöneldiğini görüyoruz…

---