Lise müdürü Necmi Köse ön bahçede dizlerinin üstüne çökmüş, ölüye bakıyordu.
Ona “Kocakafa” lakabını bizzat kendisi, yedinci sınıftayken takmıştı. Şimdiyse başı parçalanmıştı, yüzü tanınmaz haldeydi. Beyninin ve kafatasının parçaları üç metre uzağa sıçrayıp duvarda kızıl lekeler bırakmıştı. Çarpmanın etkisiyle sağ bacağı kırılmış, deriyi ve kumaşı yırtan kemik dışarı fırlamıştı. Beton zeminde az ötedeki çimenliğe gitgide yaklaşan bir kan gölü oluşmuştu. Şimdiden pıhtılaşmaya başlamıştı. Şekli biraz Beyşehir Gölü’ne benziyordu.
Kırılan kemiğin yırttığı pantolon hariç, ölünün üzerindeki gri Armani takım zarar görmemişti. Ceketin yakasındaki mavi okul rozeti hâlâ parlıyordu. Kırmızı kravatı gevşememişti bile. Beyaz gömleğinin yaka düğmeleri kopmamıştı. Adamın başı yere çarpınca fışkıran kan, noktalar halinde serpilmişti hepsinin üzerine. İnsan kanının kendine has kokusu, sayıları her bahar aniden çoğalan sineklerin birkaç dakika içinde üşüşmesine neden olmuştu. Doğa şimdiden cansız bedeni içine almanın yolunu arar gibiydi.
Necmi Köse gözyaşlarını silerek ayağa kalktı, cesedin başında sessizce bekleyen Sinsi Güngör ve Piç Hakan’la bakıştı. Üç adam çocukluklarından beri tanışıyordu ama o an ilk kez karşılaşmış gibiydiler...

---