Şu an hayatımın güzel bir çağını yaşıyorum.
Gazetecilik hayatım biliniyor. Hakkımda çok kitap yazıldı.
Ancak... Hakkımda bilinmeyen koca bir yıl var ki, olaylarla dolu.
Hayatımın o müthiş yılına ait hiçbir şey yazılmadı.
Bu bir yılımın tamamı Hakkâri’de geçti.
Hakkâri, Türkiye’nin bir ilidir fakat Türkiye içinde bambaşka bir dünyadır...
Güzeldir, tatlıdır, hırçındır, vahşidir, ölümcüldür!
Orada akıllara durgunluk veren müthiş olaylar yaşanır.
Silahların patlamadığı gün yok gibidir.
Her gün tetikler çekilir, tabancalar patlar, ölenler ölür!
Silahların olduğu yerde, aşk da vardır, heyecan da...
“Modern Türkiye’de böyle bir kent olabilir mi?” diye düşünür insan... Devlet yıllarca değil, yüz yıllarca o bölgeye uğramamış gibidir.
Hazin bir yoksulluk içindeki o vahşi dünyada ağalar ve kaçakçılar hâkimiyeti halkı inletirdi. Son 50 yılda dünya değişti, teknoloji gelişti ama o bölgede değişen fazla bir şey olmadı!
Şimdi teröristler inletiyor halkı...
Saçları makasla kırpılmış yalınayak oğlanlar, ayaklarına traktör lastiğinden kesilerek yapılmış ayakkabılar giyen kirli saçlı kız çocukları...
Kış gelince kardan kapanan yollar...
Sonsuz beyazlıkta bambaşka duygular içinde kalan insan “Ben ne yaptım da bu belalı bölgeye düştüm? Tanrı neden beni böyle cezalandırdı? ” diye düşünür ve kendi kendine sorar:

---