Bu kitabı niye yazdım? Bir nedenim var: Bir gün Fenerbahçe'deki parkta yürüyüş yapıyordum. Galatasaray ve Fenerbahçe tesisleri ne güzel. Ne asil. Ne sakin. Sanki iki cennet kapısı. Peki, Fenerbahçe - Galatasaray maçları nasıl? Cehennem. Küfürün ansiklopedisi olsa eksik kalır. Niye bu kin, bu hırs, bu düşmanlık? Niye bu zincirler, bıçaklar, sopalar? Niye o korkunç sinkaf edebiyatı, o tekerlemeler? Bir yanlışlık olmalı. Bir yanlışlık var. Kim yapıyor bu yanlışlığı? Ben, sen, o, biz, siz, onlar. Sen küfür eden: Akşam eve döndüğünde bir otur ve ettiğin küfürü hayalinde canlandırmaya çalış! Neticesinden hiç de hoşnut kalmayacağına inanıyorum. Sen: sana da küfür etmişlerdi. Sen de o küfürü hayallerinde canlandır. Fırttırırsın değil mi? Sen: Fırlattığın madeni para Ahmet veya Mehmet'in kafasını şişirdiğinde iyi mi oldu? Ertesi gün de iyi yaptığını düşünebiliyor musun? "Hayır" demelisin bu soruya. Şart bu. Eskiden Galatasaray - Fenerbahçe veya Galatasaray - Beşiktaş maçlarında taraftarlar arasına sürü sepet polis konmaz veya oralarda beş on metrelik "ayıp boşlukları" bırakılmazdı. Peki, ne değişti zamanla? Çok şey: Kafalar, kafaların içi, mantık silsilesi. Adeta bazı genler azaldı, bir diğerleri ise azdı. Aşağı yukarı kırk beş senedir bütün Fenerbahçe maçlarına ve derbilere gittim. Bir tek kere tatsız olayın sebebi oldum (ileride anlatacağını) o kadar. Ve benim "tatsız olay" dediğimin bugüne kıyasla ne kadar masum kaldığını göreceksiniz. Yani demek istediğim, yani uzun lafın kısası: Hepimiz 780 bin kilometre karenin çocuklarıyız be.

---