Türk Edebiyatı'nın Avrupalılaşması konusunda ikinci toplu hareket, 1895 - 1901 yılları arasında, "Servet-i Fünun" dergisi etrafında toplanan genç yazarlar tarafından yapıldı. Bağlı bulundukları derginin adıyla anılmak isteyen bu kuşak, oluşturdukları edebiyata da "Servet-i Fünun" adını verdiler. Bu dönem yazarları da, Tanzimat Edebiyatı yazarları gibi, Fransız Edebiyatı'nı örnek olarak almışlar, şiirde romantizm, parnasizm ve sembolizm; romanda da realizm akımlarının etkisinde kalarak eserler vermişlerdir. Servet-i Fünun Edebiyatı, Sultan Abdülhamit dönemindeki istibdat yönetiminin, o dönem aydınlarınca dayanılmaz bir sertlik aldığı zamana rastlar. Bu nedenle Servet-i Fünun yazarları, yerli ve sosyal ıstıraplar karşısında susmuşlar, çoklukla duygusal yanı güçlü, fakat hasta ve romantik bir karamsarlık içinde eserler vermişlerdir. "Sanat için sanat" ilkesin'2 içtenlikle bağlanan ve bu ilkenin savunucusu görünen bu topluluğa, hayat ve eserlerini inceleyeceğimiz Mehmet Rauf; hikâye, roman, mensureler ve çeşitli konulardaki çalışmaları ile büyük katkıda bulunmuş, Halit Ziya'dan sonra psikolojik tahlillerdeki başarısıyla dikkat çeken bir sanatçı olmuştur. Ben, bu kitapla, onun Servet-i Fünun edebi topluğu içindeki çalışmalarını ve dolayısıyla aşk ve musiki yüklü yaşantısından sanatına neler taşıdığını da göstermek istedim. Bu bakımdan, eser-şahıs ilişkisini dikkate alarak, romanlarının büyük bir kısmını inceleme yolunu seçtim. Geçmişe ilgi duyan, geçmişle gelecek arasında dengeli bir bağlantı kurmak isteyen edebiyatseverlere yararlı olur ümidiyle...

---