31 Mart seçimleri, hiç şüphe yok ki Türkiye tarihinin en kritik eşiklerinden biri oldu.
Çok partili sisteme geçildiğinden bu yana Türkiye demokrasisi birçok yol kazası geçirdi.
İdamlar, darbeler, muhtıralar, darbe girişimleri...
Açılan partiler, kapatılan partiler, başka isimler altında devam eden siyasi hareketler.
Türkiye 31 Mart yerel seçimlerinde ise, yüzüncü yaşını kutlamaya hazırlanırken demokrasinin en zorlu sınavlarından birini verdi.
Gergin ve adaletsiz bir kampanya döneminin ardından Türkiye o gün sandık başına gitti. Gergindi çünkü Tayyip Erdoğan liderliğindeki Cumhur İttifakı, rakibi Millet İttifakını oluşturan CHP ve İYİ Parti’yi PKK ve FETÖ terör örgütleriyle kol kola olmakla suçluyordu. Adaletsizdi, çünkü Cumhur İttifakı devlet olanaklarına, belediye kaynaklama ve medyanın neredeyse tamamına hakimdi. Üstelik Erdoğan ve ekibi bu gücü agresif bir şekilde kullanmaktan geri durmuyordu. Millet ittifakı ise dar bütçeli, kısıtlı erişime sahip birkaç yayın organı ile sesini duyurmaya çalışıyordu.
31 Mart geldi çattı. Seçime katılma beklenenin üzerindeydi. Yurttaşların yüzde 84.67’si iradesini yansıtmak için sandığa gitmişti. Akşam sandıklar kapandığında ise biz gazeteciler için haber maratonu başladı.
O gün 30 yıldan fazla bir süredir gazetecilik yapan iki gazeteci olarak böylesi bir krizle karşılaşacağımızı hayal dahi edemezdik.
AKP’nin; müşahitlerinden topladığı veriyi Anadolu Ajansında bir algoritma ile manipüle ettiğini, dolaylı veya doğrudan kontrol ettiği medyanın büyük çoğunluğunda da bu veriyi seçim gecelerinde kullanarak “atı alıp Üsküdar ’ı ” geçtiğini anlamıştık.

---