Samiha Ayverdi'nin hayatı bir davaya vakfedilmiş olduğu için "özel hayat" dediğimiz türün içine girmez. Pek çok biyografiyi cazip kılan ise ekseri o hayatın sahiplerinin yaşadığı dünyevi maceralardır. Samiha Ayverdi'nin hayatında bu tip özellikler arayanlar ise sukutu hayale uğrarlar. Çünkü o, inandığı yol için özel hayatını feda etmiş bir dava insanıdır. Ortalarda gözükmeyen hatta saklanmayı tercih eden yaşayış biçimiyle peş peşe eserler verdiği halde, biraz da o değişik kitapları okuyanların hayreti ve gayretiyle adeta zorlanarak ortaya çıkmıştır. Daha doğru bir ifade ile çıkarılmıştır. Hayatı hakkında bilgi sahibi olmak isteyen pek çok kişiye cömert ve açık davranmamıştır. Gayesi bir yer edinmek değildir. O eşsiz teşbihlerine, şiir gibi ifadesine ve çok zengin bir hafıza sermayesine rağmen hiçbir zaman sanatkârlık iddiasında olmamıştır. Kalemini para kazanmak için de kullanmamıştır. Kitaplarının maddi karşılığını kendisine harcamayarak dağıtmıştır. Sadece ve sadece inandığı bir ulvi dava için yola çıktığını son nefesine kadar hiç unutmamıştır. Davası neydi? Davası, nefes alıp verdiği son gününe, son saatine, son dakikasına, son saniyesine kadar vazgeçmediği Allah'a olan inancı ve vatanına, milletine olan sevgisiydi. O değerlerin korunması, zarar görmemesi için kalkan olmaktı. Geçmişle gelecek arasındaki köprüyü sağlam tutmaktı. Milletinin fertlerine kadın erkek, genç yaşlı ayırmadan o köprüyü muhafaza etmelerini o köprünün temel direği olan imanlarını kaybetmemelerini telkin etmekti. Konuşmaları ile olsun, yazdıkları ile olsun o mananın kaybedilmesi endişesi ile doluydu. Tarihi hafızası kuvvetliydi. O hafıza ile geçmişten haberler vererek ibret alınmasını istedi. Çünkü o, vatan toprağında cereyan etmiş büyük faciaların şahitlerindendi. Çok büyük acılar yaşamış ama unutmamıştı. Hali ve geleceği korumak için geçmişin unutulmamasında hep ısrar etti. Geldiği gerçek âlemle alakasını kesmiş, bu dünyanın hay huyuna dalmış insana da diyecekleri vardı. Gayesi ağzına kadar madde ile dolmuşları uyandırmaktı...

---