Söğüt’ün tarihî köylerinden birisi olan Borcak’ta rahmetli dedem ve babaannemle beraber gaz lambasının ışığında yediğimiz aksam yemeğindeki hamsi tava, zihnimdeki ilk hatıralar arasındadır. Hâlbuki o tarihte köyde elektrik vardı, dolayısıyla gaz lambası bir kesinti ânında kullanılıyor olmalıydı. Ben genellikle yaz aylarında orada bulunurdum. Fakat sofrada balık olduğuna göre, zaman ekim yahut kasım ayı olmalı. O sene köyde geçirdiğim sürenin sonbahara kadar hangi sebeplerle uzadığını bilmiyorum. Çocukluğun verdiği hayat nesvesiyle beraber o balığın cok lezzetli olduğunu hâlâ hatırlıyorum.
Cumartesi günleri babam köyden pazara giderdi. O günün çocukluğunda pazara gidilen günün ne kadarönemli olduğunu izaha gerek yoktur, ilçeye ancak pazar kurulduğu gün balık gelirdi. Babam, balığın fiyatı bütçesine uygun olduğu zamanlarda muhakkak balık alırdı, aldığı balık ekseriyetle hamsi, nadiren palamut, istisnai olarak da istavrit olurdu. O vakitler pazara zaten başka balıkgelmezdi. Babamın dönüsünü dört gözle beklerdik; arabadan indiğinde elindeki hamsiyi bana uzatır, içimiz bir başka heyecanlanırdı. Babam pazardan eve dönüsünde yorgun argın divana uzanır, biz de pazardan neler aldığını sorar, sepeti karıştırmayı da ihmal etmezdik. Annem çoğunlukla hamsiyi tavada kızartır, bazen de buğulama yapar, kuzinenin fırınına balığı soğumasın diye koyardı. Hatırladığım, müstesna tatlardı. Balık, çocuklar için o günün öğle yemeğinin rengiydi, kokuşuydu, tadıydı...

---