İstanbul küçüldüğünde denizin içine kara doldurarak büyür. Son yüzyılda ve özellikle don yirmi yılda yeni dolgu alanlarının inşası için yüz binlerce metreküp toprak Marmara Denizi ve Boğaz kıyısı boyunca yığılmıştır. Haliç'te ise dolgu ve traşlama yöntemleri ile ciddi kentsel girişimlerde bulunulmuştur. Sur duvarları ve yalıların suyun hemen kenarından yükseldiği bir kentten, deniz ve bina sıralarının arasında geniş bulvarlar ve devasa parklar olan bir şehre dönüşmüştür, İstanbul. Bir yandan, bu tip müdahaleler şehirde kara ve suyun buluştuğu kenardaki doğal izi ciddi biçimde dönüştürmüş, zaman zaman tarihi dokunun duyarsızca yıkımına sebep olmuştur. Kazıklı yol örneğinde olduğu gibi, bazı durumlarda yalı ve otoyol arasındaki garip pazarlıklarla sonuçlanmıştır. Diğer yandan, bu dolgu yolla modernleşme ve motorize olmanın karşı konulması zor güçleri sonucunda ortaya çıkmıştır. Yol boyunca uzanan dolgu kaldırım ve parklar Boğaz kıyılarını, yalı ve sarayların keyfini çıkaran küçük bir gurubun özel malı olmaktan çıkarıp, halkın daha geniş bir kesimine açar. Bugün kıyı boyunca güneşlenen, balık tutan, piknik yapan ya da denize giren erkek ve çocuklara rastlamak çok olağandır. İstanbul'un Marmara kıyısındaki modern mahallelerinin denizden siluetine şöyle bir dikkat etmek, bu dolgu parkların şehrin nefes almasını sağlayan ender yeşil alanlar olduğunu fark etmeye yetecektir. Deniz kıyısındaki birçok metropol ile kıyaslandığında, İstanbulluların su ile çok daha yoğun ve sevgi dolu bir ilişkisi olmasına rağmen, son elli yıldır belediyelerce yapılan bu dolgu projeleri bu yoğun ilişkinin hak ettiğinden çok daha az incelikli ve hayal gücünden yoksun olagelmiştir. Bu kitap, hem son dönem yapılan ve şehrin coğrafi dokusunda iz bırakan dolgu alanlarının donukluğu üzerine dolaylı bir söz, hem de İstanbul'da kıyı ve denizin kullanımını kontrol eden ya da kontrol etmek isteyen farklı guruplar hakkında dramatize edilmiş bir sunum olarak düşünülmüştür...

---