Felsefe ister istemez insanı Tanrı sorunsalına (probleınatik) götürmektedir. Tanrı var mı? Yok mu? Varoluşun ve varlığın oluşum nedeni hangi etmenlere bağlı? Evren raslantısal olarak kendi kendine mi oluştu? Yoksa yüce bir güç "ol" dedi, "büyük bir gürültüyle" maddesel yapı kendini mi gösterdi?
Herkes bu veya benzer soru ve sorunları düşünmekte, kendince bir yanıt aramaktadır. Kesin bir yanıt bulunması kuşkusuz olanaksızdır, çünkü inanç boyutu içindedir tüm bu sorular. Bilimle Tanrı üzerinde çalışmalar yapamayız. Ya inanırız ya da inanmayız. Bilimsel olarak varlığını ya da yokluğunu kanıtlayanlayız.
Bilimsel olarak varlığı kanıtlanamayan şey yoktur anlayışı içinde mi kalacağız? Belki böyle bir yaklaşım bizi rahatlatabilir. Ama her an için çevremizdekiler. insanlar inanç boyutunu irdelemektedirler.
İnanç boyutuna onlar belli bir sisteme bağlı olarak girmektedirler. Din dediğimiz bu sistemler onları sarıp sarmalamakta, tüm yaşamlarını belli bir biçime sokmaktadır. Felsefi ve teolojik yapı birarada yaşamak zorunda olan insanlarda ayrıca sosyolojik bir niteliği vurgulamaktadır.
Lise yıllarımızda felsefe öğretmenimiz bir papazdı. Daha sonra Vatikan'ın Türkiye Temsilcisi oldu ve 50 yıl Türkiye'de yaşadıktan sonra 1989 yılında 84 yaşındayken öldü. Papaz, Moıısenyör Dubois. derslerinin çoğunda Tann'yı ayraca alırdı. "Eğer Tanrı, ki varsa" türünden sözlerle derse başlayan papaz hocamız, bu tutumuyla objekti-viteyi, rasyonalizmi, kartezyanizmi (Descartes'çılık) bize tanıtırdı. Dogmalar içerisinde olması gereken bir din adamı özgür düşüncenin bayraktarlığını yapmıştı. ‘
Zaman geçti onun sayesinde, onun rasyonalizminden etkilenerek 1981 yılından itibaren biz de din çalışmalarına doğru yönelik. Onu ziyaret ettik. Diğer din ve mezheplerle tanışmadan objektif din çalışmalarının olamayacağını anladık. Hristiyanlığı, museviliği öğrenelim dedik.

---