Zamanı bir yorgan gibi üstüme serip, uykuya daldım. Uyudum, uyandım... Anlatmaktan usanmadığım nice masallar yazdım, hiç kahraman olmadım ama her masalda vardım. Bir vardım, hep vardım o garip kayboluş içinde, yok yazdım kendimi İstanbul'un gözünde. Küskün ve yalnızdım. Denizin orta yerinde, beyaz bir kule, öyle... Hep iç içe ama o kadar da uzaktım. Yandım, külümü lodosa serdim, kâh Adalar'a vardım, Marmara delildi, kâh dalgayla savrulandım savruldum. Hep vardım. Bilmediğim, anlatamadığım bu tuhaf varoluşun içinde; hep yarımdım. Nice olay yaşadım kendimde, büyüdüm, olgunlaştım. Binyılları geçen yaşımla hep "genç bir kız"dım, şaşırdım kaldım. Oysa bunca yorgunluk, kimsesizlik ve elbette yaşanmışlık, yorgun taş duvarlarıma sonsuz çizikler attı. Meraklısı hikâyemi bilir, bilmediği benim o hikâyelerdeki halimdir. Ağlayışımdır, gülüşümdür, bağırış, çağırışımdır. Bilmedikleri benim yaşamımdır, gün içinde... Ah, benim yüreğim yekpare bedenimdir. Asırlardır bu denizdeyim, uğruna ölümün göze alındığı genç güzel kızlara korunak oldum, savaş zamanlarında kale. Gün geldi meşaleler yakıp yol gösterdim denizcilere. Taş avlumda tanıdık adımlar da dolaştı, martılar da. Yalnızlıktı tek iz bırakan; kimseler bilmedi ya, ben hep buna yandım. Kimse sesimi duymadı, hikâyemi de. Bir gece dolunaya çevirip yüzümü, Boğaz'ın yakamozlarıyla süslendim. Rüzgârı, geceyi, yıldızı yok sayıp, bir kendimi dinledim. Duyduklarımı, siz de duyun diye, suya yazdım son zamanları, gün içinde sıkışıp kalan yaşamımı. Sizinle güldüm, sizinle ağladım, gülüşlerimde de siz vardınız, yaşlarımda da... Gün geldi lanet ettim kaderime, gün geldi şükrettim. Siz hiç bilmediniz ya, ben hep sizden biriydim. Sizdim. Diyeceğim odur ki, birazdan okuyacağınız benimmiş gibi görünen, asıl sizin hikâyenizdir. Gülüşlerim sizindir, yaşlarım sizin. Kuzey yanım, ayazım; hayata bakın yüzüm; sizindir.

---