Asırlar önce Ta’if yakınları...
Amr Şuayip Banna, yağız Arap atının dizginlerini çekti.
Kısrak titreyerek durdu. Bedevi aşiret reisi Amr Şuayip yıllardır kızgın çöl güneşinin yakıp kavurduğu sert hatlı, kırışıklıklarla dolu çehresine yırtıcı bir atmaca hissi veren koyu renkli gözlerini Kızıl Deniz'in karayla birleştiği geniş sahil kesimindeki bir noktaya çevirdi. Gözlerini biraz daha kıstı ve bastıran alacakaranlığın gölgelerinde kalan o noktaya bir kere daha dikkatle baktı. İlerleyen yaşma rağmen görüşü hâlâ güçlüydü.
Yanındaki atlıya dönerek, "Sen de gördün mü, Necip?" diye mırıldandı.
Yaklaşan akşam serinliğine rağmen, bulundukları yer hâlâ çok sıcaktı. Necip Mahfuzî yüzündeki terleri elinin tersiyle silerken, "Evet, ya seyyid," dedi. "Sahilde biri yatıyor. Denizde boğulmuş biri olabilir. Sanırım dalgalar cesedini sahile vurmuş."
Aşiret reisi homurdandı. "Ya yaşıyorsa?"
"Emriniz olursa, gidip bakayım."
İkisi birden atlarını sahile doğru sürdüler. Yaklaştıkça denizden gelen tatlı meltem içlerini serinletiyordu. Kumlar üzerinde yatan hareketsiz bedenin yanına varınca, Necip Mahfuzî atından atladı ve adamın yanma yaklaştı... 

---