Ne kadar ağladım bilemiyorum. Kendime geldiğimde... Gelebilmiş miydim sahi? Hala nasıl da zangır zangır titriyordum? Canım her bir hücremden ayrı ayrı koparılıyordu sanki.
Katran karasıydı okuduğum satırlar... Gözlerimi oymak isteyen baykuşlar... Beni acımasızca içine çeken bu mürekkep kıvrımları, bu eğri büğrü çizgiler... Ben yüzlerine baktıkça tırnaklarını kalbime geçiriyor, boğazımı sıkıyor, sıkıyorlardı. Vahşi bir kadına dönüşüyor, beni gözyaşlarına boğuyorlardı.
Nefesim kesilecek sandım bir an. Soluksuz kalacağımı, öleceğimi sandım.
Ağladıkça canımın tel tel çözüldüğünü, kâğıdı tutan parmaklarımın amansızca kasıldığını, buza kesmiş bu kirli mektubun tipisinde savrulduğumu hissediyordum. Ne kadar da güçsüzdüm. Beni hayatta tutan tek bağ, boğazımda yumruk olmuş bu acı feryat, bu sessiz çiğliğimdi sanki. Tanrım, kalbim buna nasıl dayansın? Ya ben, ben diyen bu kuru beden, buna, bu iğrenç ihanete nasıl tahammül etsin?

---