| Yazar | : | Fazlı Necip |
| Yayın Tarihi | : | 1930 |
| Dil | : | Türkçe |
| Sayfa Sayısı | : | 314 |
| Ölçü | : | 14,5 x 20 cm |
| Yayınevi | : | İstanbul Devlet Matbaası |
Abdülaziz zamanında güzel bir bahar günüydü.
İki çift hayvan koşulmuş, mükellef, yaldızlı bir fayton Fincancılar yokuşundan aşağı doğru iniyordu.
Öndeki hayvanlar minimini, kuzguni siyah bir çift midilli, arkadakiler ayni renkte iki Rus katanası, boylarındaki nisbetsizliğe rağmen, nazarlara hoş görünüyor, altınlı, gümüşlü takımları parıl panl parlıyordu.
Arabacı ile yanındaki zenci kölenin ihtiramlı tavırları, sırmalı esvapları arabanın sahibi pek zengin, mevkii pek yüksek, belki de hanedana mensup olduğunu anlaştırmakta idi. O zamanlar istibdada ve saltanata daima baş eğen zavallı halk dar sokakların kenarlarına çekilerek arabaya yol verirken ona ve içindeki gence hayran nazarlarla bakıyorlardı.
Araba Sultanhamamı meydanından Çiçekpazarına giden sokak başında durdu. Sokak dört atlı arabanın geçemeyeceği kadar dardı. Zenci köle, mevkiinden atladı. Divan durdu. Arabacı ayağa kalktı. Arabadan güzel bir genç çıktı.
Fildişi gibi beyaz ve mücella bir ten, üzerinde parlayan ateşin dudaklar, ince sarı bıyıklar, iri mavi gözler necip ve cazibeli bir sima teşkil ediyordu. Geniş alnını, dalgalı sarı saçlarını aziziye kalıplı küçük mor fesi az örterdi.
Bir Avrupalı gibi giyinmişti. Zamanın büyüklerine göre vakar ile yavaş yavaş yürümek adet olduğu halde Kenan Bey seri adımlarla hafif ve mütebessim, Çiçekpazarına doğru ilerledi. Üzerinde (Mecmua-i Fünun Matbaası) yazılmış küçük bir levhası olan kapıdan girdi.
İstanbul'da garbı taklit eden edebiyat devri henüz başlıyordu.
Tanzimat'ı müteakıp,1267'de, Reşit Paşa, lisanı ve edebiyatı da yenileştirmek için bir encümeni daniş teşkil etmişti. Azası hep devlet ricalinden intihap olundu. Kudema tarzından bir türlü ayrılamayan muhafazakarlar ileri bir adım atmak istemiyorlardı…