Dünya kabuğu trajik ve büyük hareketlerle biçim alırken, yani kürenin bu bölgesinde Karadeniz' in yeri çöker ve sularla dolarken, onun hemen altındaki incelmiş bir toprak bağlantısı yıkılır ve çırpıntılı, serin ve duru sular, daha küçük bir iç denizle birleşirken, kopan kara parçası, sanki ürkütücü devrilmelerle şekillenmemiş de, bir elin beğenisi ile usulca, bilerek, bir kâğıt parçasını ortasından yavaşça yırtar gibi, özenle birbirinden ayırtılmış. Çok özel bir coğrafya oluşumu çıkmış ortaya. Değişik bir boğaz bu: Bir koy, karşıdaki uzantıyı tamamlıyor. Kimi yerde tepeler kıyıya çok yaklaşmış, dimdik iniyor. Dar bir kıyı yolu kalmış arada. Kimi yerde dağlar, bu kanala uzaktan-uzaktan bakıyor. Sanki çok sonra doğan ve buralara da gelen insanlar, ellerini gözlerine siper ederek, önlerinde açılmakta olan tabloları, yeterli mesafelerden, uzun-uzun, hayranlıkla, gerçekliğine inanamayacakları kadar hayranlıkla, seyredebilsinler için. Yukarı doğru bakıldığında, güya karşıda masmavi bir göldür, gözüken. Suları durgun, çevresini tepelerin ve yeşil ve nem ormanlarla kaplı yamaçların sardığı, sakin ve gülümseyen, genişçe bir su birikintisi. Güneye bakıldığında göl kaybolur, yerini artık hızlı bir nehire bırakmıştır. Su yüzü hareketli, aceleci ve sinirli, bir yerlere varmak, Akdeniz'in güneşle ısınmış denizine kavuşmak için telaşlanan bir ırmaktır artık, orada Boğaz. Lodos estiğinde camgöbeği bir garip yeşil renk alan, kuzey rüzgârının soğuk esintisi egemen olduğunda, ağaçlar ve insanlarla beraber o da üşüyen, ton değil, bütün bütüne renk değiştiren, koyu mu koyu mavi, neredeyse laciverte çalan, bir geniş nehir. Burayı gören, adına Türk denilmiş, ta Asya'dan gelme atlıların deyimi ile "Bir Nehr-i Aziz". İşte bunun ortalarında bir yerde ise, daha özel bir resim oluşsun istenmiş gibidir: Burada dağlar, Asya yakasından nasıl da yavaş-yavaş, ine-ine, kıyıya belirgin bir saygı ile yaklaşır...

---