Konumuz, köye hizmet götürülmesi ve bunun başında gelen "köyün kalkınması" meselesini çözümleyecek hukuki bir formül araştırılmasıdır. Az-gelişmiş ülkeler safında yer alan Türkiye için de köy ve köylü kitlesi en büyük problemlerden biridir. Nitekim köylüyü amaç edinmeyen veya köylü tarafından benimsenmeyen devrimler başarıya ulaşamamaktadır. Ekonomik ve ona bağlı olan hukuki gelişme çabaları için de aynı gerçeğin kabul edilmesi gerekir. Şekil bakımından çalışmamızın bir özelliği yoktur. Yalnız, ısrarla bölümler arasında bir denge kurulmasına çalışılmamış, konunun, bize göre gerektirdiği ayırımlarına yer verilirken de karşıt noktalar (Contre Points) bulunması ve simetri sağlanması için suni bir çaba gösterilmemiştir. Bu bakımdan da durum aynıdır. Konuştuğumuz dil, yaşadığımız toplumsal çevre gibi, eski ile yeninin bir arada yürüdüğü bir dildir. Konuyu işleyiş ve tezimizi ortaya koyuş sırasında savunduğumuz dil meselesi değil köy meselesi olduğundan, bunu anlatabilmekte güçlük çıkaracak ikinci bir yükümlülüğü üzerimize almamakta kendimizi mazur gördük. Metot bakımından ise çalışmamızın kendince bir özelliği -orijinalliği değilse de- bulunmaktadır. Bugünkü hukuk bilimi, diğer bilim dallarıyla işbirliği halinde bulunmakta, hatta bütün sosyal bilimler, belli bir merkeze yönelen ışınlara benzetilerek, bu merkezin "Sosyal Gerçek" olduğu belirtilmektedir. Hukuk artık Fransız ihtilalinden ve özellikle Birinci Dünya Savaşından sonra toplumdaki gelişmeleri geriden izleyen bir disiplin değildir; çeşitli düzenleyici işlemler, iktidarın toplum üzerindeki etkisinin her alanda vasıtası olmuştur.

---