Oradaydı işte, diyordu nereye kaçacak iyi bak. Ağabeyimin bakışları tavandan sarkan çalıların, odun parçacıklarının arasında bir tarla faresi gibi geziniyor, annemin ısrarlı sözleri her defasında onu yeni bir boşluğu yoklamaya itiyor fakat ağabeyim aradığını bir türlü bulamıyordu. Karanlıkta cılız bir ses yukarılardan bir yerden aşağılara duyurma arzusu ve ısrarların usancı içinden şimdiye çoktan kaçıp gitmiştir, bizi bekleyecek değil ya dedikçe aşağılardan annem tekrar tekrar iyi bak, iyi bak, diyor; o anın heyecanıyla yılanın mutlaka orada bir delikte saklandığı vehminden kendini kurtaramıyordu.
Sonunda oğlunun beceriksizliğine daha fazla dayanamayan annem son bir kez eşarbını düzeltip ağabeyimin elindeki gaz lambasını kaptığı gibi taburenin üstüne çıktı.
Bir ay önce evet tam bir ay önce babamın türlü ısrarlarıyla getirip bıraktığı bu evde biriken itirazlarına yumuşak bir zemin bulamayan annemin temkinli öfkesi, kendi kendine konuşmanın sınırlarına gelip dayanıyor, ağabeyimin elinden gaz lambasını alırken yüzünde beliren çizgilerde kendini gösteriyordu.

---