Mirasçılar
Yabancı tam da yabancı değildi. Daha ilk bakışta, tabii gerçekten ilk bakış idiyse o, görünüşündeki bir şey Arieh Zelnik’i hem tiksindirdi hem de büyüledi. O yüzü, neredeyse dizlerine inen kollan, hayal meyal, bir ömür kadar eskiden hatırladığını hissetti.
Adam arabasını bahçe kapısının tam önüne park etmişti. Tozlu, bej bir arabaydı, arka camında, hatta yan camlarda yamalı bohça gibi rengârenk çıkartmalar, çeşit çeşit duyurular, uyanlar, sloganlar, ünlem işaretleri vardı. Arabayı kilitledi, düzgün kapandıklanndan emin olmak için bütün kapıları tek tek sarsaladı. Sonra arabanın kaputunu, kapı dikmesine bağlayıp da uzun süre beklemek zorunda kalmayacağını anlasın diye sevgiyle okşadığın yaşlı bir beygirmişçesine, bir iki kez hafifçe okşadı. Sonra bahçe kapısını itip açtı ve asmanın gölgelediği ön verandaya doğru yürüdü. Adımlarını sıcak kum üzerinde yürüyormuş gibi sarsakça, neredeyse ıstırap çekerek atıyordu.
Arieh Zelnik verandanın bir köşesindeki sallanan koltuğunda kimseye görünmeden etrafı seyredebiliyordu. Davetsiz misafiri adam arabasını park ettiği andan itibaren gözlemlemişti. Ama ne kadar çabalarsa çabalasın adamla nerede, ne zaman karşılaştığını çıkaramıyordu. Başka bir ülkeye yolculuk yaparken miydi? Orduda mı? Iş yerinde mi? 

---