Ben, Artvin Şavşat’ın Kocabey Köyünden çapa yapan, inek sağan, yaylaya giden, tırpanla biçen, arıcılık yapan çiftçi bir kadınım. Ailem okumayı seven bir aile idi. Okuma merakı dedelerimizden gelmişti. Annem ve babam da üç erkek kardeşimi üniversiteye kadar okuttular, bana gelince benim de kuran okumam uygun bulundu.
Okumayı ben de çok severdim. Eşim, öğretmen Selahattin Çiçek şiiri sever ve evde şiirler okurdu. Onun da teşvikiyle yaşadığımız hayata dair hatıralar yazmaya başladım. Yazdıklarım zamanla birikti. Kalemim ve kâğıdım bir kenarda daima hazır bulunurdu, eğer evde o sırada kâğıt yoksa gazetenin boş bir yerine veya omo kutusunun içine şiirlerimi yazardım. Şiirlerimi yazarken köy hayatının göçler nedeniye bir gün sona ereceğini düşünerek oradaki yaşantımızın unutulmamasını istedim.
Dünü hep hatırlarız da bir daha düne dönmeyiz. İstesek de olmaz. Bizim geçtiğimiz yollardan yeni insanlar geçer. Biz de büyüklerimizin, eskilerin yolundan geçiyoruz. Ama onların dünü bizim bugünümüz değil. Bizim dünümüz de yalnız bizim için değil, bizden sonrakiler için de dünde kaldı.
Biz köy hayatını her yönüyle yaşayan son kişileriz. Köyler ve köylüler hâlâ var, ama artık eski köy hayatı, âdetleri, sevinçleri, dertleri, kalabalıklığı, sıcaklığı yok. Evlerin önünde köpekler, tavuk gıdaklamaları, sürüler, meleşmeler aramak boşuna. Hepsi geçmişin kayıp işaretleri. Bana çok tanıdık gelen bu işaretlerin arkasından yazdıklarımla o zamanlara bir yolculuk yapalım istedim.,,

---