Şark hizmetinden dönüyordum, yurdumuzun oldukça uzak bir köşesinden. Hani meslek aşkıyla hep söylenir ya: "Bayrağımızın dalgalandığı her yerde görev kutsaldır benim için", şimdi ben de o kutsal görevden dönüyordum işte. Bir yandan can sıkıntısı, endişe ve telâşla, diğer yandan uykusuzluk ve yorgunlukla tamamlamaya çalıştığım uzun yolculuğumu, çok şükür bir kazaya, belâya da uğramadan noktalayarak, son otobüsten indiğimde, kelimenin tam anlamıyla dökülüyordum: İstisnasız her yerim ağnyor, sızlıyor, uzun süre oturmaktan olacak, bacaklarım tutuk, uyuşuk, ayaklarım şiş, kalçalarım eziliyordu adeta. Kafamın içiyse, abartısız, tam bir an kovam; vızıltılar, uğultular birbirini kovalıyordu. Kulaklarımdaysa, garajlardaki simsarların beynime çakılan naralan yankılanıyordu: "Urfa'ya, Antep'e, Adana'yaaL" Ardından: "Ankara'ya, şimdii!.." Sonrasmda da: "Eskişehir'e, Bursa'yaa!.." Nihayet: "Kasaba'ya kasaba'yaa!.."
"Hangisine acaba, bizimkine mi? Yoksa?.."
İmdadıma, önüm sıra ayağını sürüyen yaşlı teyzenin cılız sesi yetişti:
"Kirmastı'ya yok mu oğlum? Şey, ben oraya..."
Çığırtkanın sesi bu defa daha da yükseldi:
"Kirmastı'ya, Kemalpaşa'ya, Kasaba'ya Kasaba' yaa!"
"Oh, çok şükür!" dedim, derin bir nefes aldım, "Bundan sonrası kolay."

---