Ben kimim? Gazeteci olduğumu biliyorsunuz. Ama bu olayın başka, kişilikle ilgili boyutları da var. Bu kitapta anlatacaklarımı daha iyi değerlendirmek için önce bu soruya yanıt verip biraz kendimi tanıtmam gerekiyor. Mücadeleci, ilkeleri ve inançları olan, ilkelerinden ödün vermeyen, çizgisi düz bir gazeteciyim. Haklıdan, güçsüzden yanayım. Haklı olduğum konularda ödün vermem, 'haksızlık yapmaktan, garibanı ezmekten, hava atmaktan kaçınırım. Haksız olursam, yanlış yaparsam özür dilemekten çekinmem. Sözüm sözdür. Sorunları dostça çözmek isterim. Arkadan vuranlara, kalleşlik yapanlara, sözünde durmayanlara karşı çıkarım. Ne söyleyeceksem insanların yüzüne karşı söylerim. Vatanı ve milleti satanlardan, egemenlere ve güçlülere yağcılık ve yalakalık yapanlardan, çıkar uğruna teslim bayrağı çekenlerden, korkup susanlardan, ikili oynayanlardan nefret ederim. Bu huyları ve yapıyı ailemden aldığım anlaşılıyor. Babamın babası rahmetli baytar (veteriner) Yüzbaşı Emin Bey, Abdülhamit döneminde bir Fizan sürgünü idi. Fizan Afrika'da, Büyük Sahra'nın göbeğinde, bugün Libya sınırları içerisinde bulunan kuş uçmaz kervan geçmez bir yer. Dedem Emin Bey Halep'te görevli. O zaman veteriner hekim olmak, en az hekim olmak kadar değerli. Çünkü ordunun temel gücü, insan kadar binek ve yük hayvanlarına ve dolayısıyla onların sağlığına bağlı. Dedem 1897 yılında Abdülhamit yönetimine karşı ilk kurulan cemiyeti, o günkü adıyla Osmanlı Terakki ve İttihat Cemiyeti'ni Halep'te kurup özgürlük çalışmalarını başlatıyor. Zamanın jurnalcilerinden hafiye mülazım (teğmen) Mehmet Tevfik Efendi, de demi ve arkadaşlarını Abdülhamit'e ihbar ediyor. Sorgulama ve yargılama başlıyor. Önce dedem ve arkadaşlarının Rodos adasına sürgün gitmelerine karar veriliyor. Fakat buradan kaçarlar diye Fizan'a sürülüyorlar ve 1908 yılında 2. Meşrutiyet ilan edilinceye kadar orada kalıyorlar. Büyük Sahra'yı aşıp Fizan'a deve kervanıyla gitmeleri bir felaket…

---