Osman Cemal Kaygılı'nın, 1931 yılında Yeni Gün gazetesinde "İstanbul'un Köşe Bucağı" başlığı altında kaleme aldığı bu gezi yazıları, tam anlamıyla bir kültür hazinesidir. Osman Cemal Kaygılı, İstanbul'u semt semt, köşe bucak bilen, bilmekle kalmayıp her bölgedeki yaşam tarzları üzerine engin tecrübeleri olan bir "halk yazarı"dır. Devrin İstanbul'unda yaşayan her din ve ırktan insanların kültürünü yakından tanıyan, onların şivelerini bile kolaylıkla konuşabilen Kaygılı, bu yazılarda henüz betonlaşma ve çarpık kentleşmenin başlamadığı yıllardaki bambaşka bir İstanbul'a götürüyor. Bir kenar mahalle çocuğu olan Osman Cemal Kaygılı, yaşamı boyunca yetiştiği çevreden kopmamış, bütün eserlerinde basit halk tabakasının, törelerini, uğraşlarını yansıtmıştır. Edebiyat-ı Cedide, Fecr-i Ati ve Millî Edebiyat dönemi yazarlarının aksine, Batı edebiyatının ve zevkinin dışında kalmıştır. Buna karşın, meddah, ortaoyunu, türkü gibi halk sanat ve folkloruna, halk zevkine yakınlık göstermiştir. Bu nedenle zevk ve sanat anlayışı bakımından kendine özgü bir yol tutarak çağdaşlarından ayrılmış ve bir halk yazarı olmuştur. Bu tutumu ile kendinden önce aynı yolda yürüyen Hüseyin Rahmi - Ahmet Rasim - Sermet Muhtar yolunun değerli bir tamamlayıcısı olmuştur. Bir halk yazarı olan Kaygılı'nın yetişmesi de kendiliğinden olmuştur. Romanda, öyküde, mizahta hep, yakından bildiği, kendi çevresini anlatmıştır. Yabancı kültürler ve tesirler altında yetişen sanatçıların yanında Osman Cemal, bu etkilerden uzak kalan, ender bir yazarımızdır. Hüseyin Rahmi - Ahmet Rasim'den daha çok halka yakın, katkısız, duru bir kaynaktan gelmiştir. Ailesi, yetiştiği çevre, öğrenimi, zevk ve mizacı bakımından diğer yazarlardan çok farklıdır. Yazılarında bütün bunlar açıkça görülmektedir. Kaygılı'nın kullandığı dil seçtiği kişileri, konuları, yaşayış şekilleri kendi yaşamından çıkarılmış motiflerle doludur.

---