...Judeo-Espanyolca öğrenemedik ama bir gün hayada baş başa kalacağımızı ve işte o zaman, çalışıyor olacağımızı daha beşikteyken öğrendik. Kız, erkek ayırmadılar; tatlı tatlı anlattılar.
Ya sustuk uyuduk ya da ağladık, itiraz ettik.
Fakat eğrisi doğrusuna geldi. İtirazların çoğu reddedildi, herkes gibi bir işin peşine düşüldü.
Para kazanmak hayat gailesi, para harcamak onun mükâfatı oldu.
Ama “para, paradır” denmedi; paranın haramı, helalinden ayrıldı. “Bereket verecek” olanın, alm teriyle kazanılacak olduğu ve kimi insanlar için kimi mesleklerin bir alm yazısı olduğu ortaya çıktı.
Ve sanki alnımızda yazan meslek, kaderimiz, onu icra ettiğimiz mekânlarsa kimliklerimiz oldu. Kendimizi tanıtırken tıpkı ismimiz gibi, mesleğimizi de söyledik. Memleketimiz gibi dükkânımızı, atölyemizi, büromuzu da anlattık, ikisine birden bağlı olduk, ikisine de dair ve ait olduk.
“Hayatta ne yapıyorsun?” sorusuna mecburen tam bu aidiyetle; “Gelecekte ne yapacaksın?” sorusuna buranın içinden bir yerden hareketle, yanıt verdik. Veremediysek de yanıtı oralarda bir yerlerde aradık.
Doğru ve eksiksiz yanıtı bulmanın en zor olduğu mesele, “mesleğin neden seçilmiş olduğu” oldu. Mesleğe nasıl başlandığı gün gibi ortada, dün gibi akıllarda olsa da, mesleğin neden seçildiği gece gibi karanlıkta, gelecek gibi belirsizlikte kaldı.
Bilincin altı üstüne karıştı.
Çarşamba gecelerinin Perşembe günlerine bağlandığı gecelerde Agos gazetesinin sayfalarına yerleştirilen ve 01.06.2012-14.03.2014 tarihleri arasında “Meslekler ve Mekânlar” adıyla yayınlanan söyleşilerin hemen hepsi, biraz da bu yüzden bilinçli olarak “bu mesleği neden seçtiniz?” sorusuyla başladı...

---