Bir şehir nedir ki... Binalar, yollar, insan yapısı, insan aklının ürünü, “tasarım”ı. Şehir insanların vasatı. İnsan hayatının kendi yarattığı geri planı. İnsan aklına büyük paye biçenlerden olamadım, şehirlerin, tasarımların beğeniyle bir izleyicisi belki ama hayranlarından, asla! Şehrin onca yapısı arasında kalanlardan, aralıklardan, çatlaklardan, boşluklardan, hadi en bilemediniz sokaklardan hoşlandım ben. Yeryüzü gibi bu boşlukların onların bana ve herkese ait oluşundan, çocukken koştuğumuz arsa gibi kolayca kayboluşumdan. İki şehir arasındaki fark nedir peki? Sadece mesafe, boşluklar işte. Ya bu şehri İstanbul yapan, kendi boşluğumuzda, içimizde, hiçliğimizde inşa oldu diye.
Bu mektupları yazarken hiçbir gayem olmadı. Sadece uzun yıllara dayanan “avareliğim” ve “yazanlığım’in, bunları en yakınlarım, en sevdiklerimle paylaşma isteğimin doğal bir sonucu olarak ortaya çıktı hepsi. Kızlarım! Dünyayı, kendimi, her şeyi ama her şeyi izah etmeye çırpındığım kızlarıma seslenmekten, hikâyemi onlara anlatma isteğimden daha doğal ne olabilirdi ki? Hayatım geçtiğim sokaklardan ibaretti zaten. Üstelik bu paylaşmanın utangaçlığını atmama yardım edecekti.
Okura sunduğum bilgileri yürürken, olduğu gibi yazdım ben, İstanbul kendi bilgisiyle oradaydı zaten. Yakınındaki tabeladan, arkasından söylenenlerle, hemen yanı başında konuşulanlarıyla zaten ve bu şehir kendi bilgisiyle inşa edilmişti; akademik bir çalışmanın ve iddianın ürünü değildir...

---