Koşuyolu Hastanesi'nde Şener'e son kez uğradığımda, hastalığının etkisiyle konuşma güçlüğü olmasına rağmen, Kızkulesi ile ilgili yazılarının kitaplaştırılması isteğinden söz etmişti; sonra da "Odacı" kimliğiyle yapılacak birçok işten konuşmuştu... O'nu Çengelköy'e uğurladıktan sonra epey bir süre kendimize gelemedik. Kendimize gelip de yazdığı son notlarına bakabildiğimizde, artık bu kitap bir "gönül görevi" olmuştu bizim için. Önsözü yazmayı da bana bırakmıştı notlarında. Bu görevi yerine getirmek için hazır değildim; ölümünü diğer "Şener Dostları" gibi hala kabullenemiyorum. Hasan Cevat, Fehiman ve Şeniz'in çabalarıyla iki koca yıldan sonra kendimize gelebildik ve ben yazabildim. Ve bu yüzden Şener ile birlikte defalarca eski yüzüne baktığımız yerden, zorlanarak da olsa Kızkulesi'nin yeni yüzüne bakarak yazıyorum bu satırları. Anladım ki hiç bakmamışım yeni yüzüne, görmezden gelmişim. Belleğimdeki izlerin silinmesini, düşlerimdeki anlamının yitmesini istememişim. Ama şimdi, yeni yapma plastik markalanmış yüzüne bakınca, artık hesaplaşmanın tam sırası, diye düşünüyorum. Düşlerin denizinde kaybolan duyarlılıklarımızla hesaplaşmanın tam sırası. Görmezden geldiğimiz, durup bakmadığımız, yeterince hesaplaşamadan yitip giden ne çok şey var; ne çok kayıp anı. Nasıl kaybettik bunları bir bir... Şehircilik lisansüstü programındayken yaptığım bir tartışmayı anımsıyorum. Şile'de alan kullanım kararı geliştirirken bir değerli hocamız (o da artık aramızda değil) kayalıkların üzerine ticaret lekesini konduruvermişti. Çünkü değerli bir alandı kayalıklar, kullanım değeri vardı. Bir soru çıkıvermişti ağzımdan: "Panoramik değer de kullanım değeri değil midir?" ... Yıllar sonra hemen hepsi satılığa çıkarılan İstanbul kimlik değerleri arasında belki de en anlamlı, en İstanbullu, en "giz"li bu panoramik değerin "950 m2 inşaat alanı"na indirgenen ihale süreci ve bugünler... Kubilay Önal

---