Her zaman yazardan çok okuyucu olarak duymuşumdur kendimi. Kitap okumayanlar kendilerine verilmiş hayatı yaşamayan insanlar olarak görünmüştür bana. DEMİR ÖZLÜ On yılı aşan bir zaman parçası sonrasında Ankara'ya -gençlik yıllarından bu yana yaşamımın bir yığın parçasını kapmış, içinde saklamış bu güzel kente de- gittim. Nurullah Ataç, o benzersiz denemelerinde Ankara'da ilkbaharın güzelliklerini ne de güzel anlatırdı. İlkbahar pek yakın değildi. Henüz ocak ayıydı. Ama sanki kaloriferleri yanan evlerin büyük pencereleri dışında görünen ağaçlar tomurcuklanacaklarmış gibi bir izlenim veriyorlardı. Burada bir "Ataç ilkbaharı" yaşayabilmeyi ne kadar da isterdim. Yakup Kadri'de cumhuriyet döneminin ilk yıllarının Ankara'sı, gerçek yapısıyla ne kadar betimlenir, anlatılır, doğrusu çok dikkat etmemişim. Sodom ve Gomore'yi okurken, romanın içinde yer alan 1920'ler İstanbul'unun betimlenmesiyle ilgili bölümleri ayrı bir dikkatle okuduğumu ansıyorum da Ankara romanında ya da Panorama'daki kent betimlemelerine pek dikkat etmediğimi anlıyorum. Aka Gündüz'üyse neredeyse çocukken okuduğum için hemen hemen hiç ansımıyorum. Cumhuriyet, Türklerin, tarih içinde hiç kent kurmamış oldukları savına karşı planlı ve güzel bir kent olan Ankara'yı kurdu. Gerçekten de kendine özgü bir üslup araştırması da yaptı bu kentte. 1940'ların Ankara'sı, taa 1950'li yıllara kadar dünyanın en özgün, üslubu olan kentlerinden biriydi. Bugünkü Ankara, öteki büyük kentlerin saldırısına uğradıkları sorunlarla karşı karşıya. Türk yazınının Ankara'sı; umarım tarihine ve kentlerine sahip çıkan, yeni uyanmakta olan bilincin bir parçası olarak, güzel antolojiler yoluyla alınıp, ayrılır bir yana…

---