KOMEDYEN
Rufus seksen bir yaşında. Üç kızı, üç oğlu, on üç de yaramaz torunu var. Ama en büyük derdi yalnızlık. Bu büyük trajediyi bir süredir oynuyor. Artık işe yaramıyor ve bir kenarda unutulmuş olma hissi Rufus’u yiyip bitiriyor. Hem yaşıtları seyrekleşti hem de insan ilişkileri ıssızlaştı. O nedenle hep kasabadaki kahveye gider oldu. Neredeyse her gün. Kahvenin garsonu Fintz, sohbetlerinden birinde Rufus’un yalnızlığına karşı bir öneride bulundu.
“Bir akıllı telefon alsan ya! Sosyal medyada eski dostlarını bulursun.”
Rufus elindeki gazeteyi kıvırıp garsona doğru sallayarak coşkuyla seslendi: “Kaç kişi kaldık ki biz? Benim sosyal medyam işte bu evlat! Ölüm ilanları. Kim nalları dikmiş, kim tahtalıköye bilet almış, buradan takip ediyorum! Sen bu akılları başkasına ver. Biz daha ölmedik!”
Bu sözün üzerine kahvede bir alkış koptu. Baştan söylemeyi unuttum. Rufus eski bir güldürü ustası. Sahneyi bırakalı çok olsa da tuluatı hiç bırakmadı. Nice gencin his dünyası bugün kurumaya yüz tutmuşken ihtiyarın doğuştan gelen yeteneğinin hâlâ dipdiri olması “ben daha ölmedim”in kanıtı değil mi? Rufus, gerçekten de ölene dek komediye devam etti. Dinlenmeyi de ölümden sonraya bıraktı. Son şakasını da ölünce tüm mirasını Fintz e bırakarak yaptı. Çünkü yaşlı Rufus’u yıllardır tek dinleyen oydu. Ailesi de avcunu yaladı. İnanamadılar. Bu satırların yazarı da umarım emekliliği ölümden sonraya erteliyordun Hayatının sonbaharı onu oyundan düşürmesin, paslandırmasın...

---