Tarihi tekerrürden ibaret kılan tuhaf bir yan vardır kentte ve onu önemsizleştiren. Kent cinler, periler işi. Burada yaşayanlara, geceleri yalnızlık çekmediğini düşünmek için yanındakinin horlaması yeterlidir. Yüksekten korkanlar kendilerini elma ağacına asarlar, diğerleri kulelerle ve gökdelenlerle halleder intiharlarını. Kentte kadınların iki oy hakkı vardır; biri onlar, diğeri içlerindeki şeytan için. Şeytan ki, kentin kontudur, kayıtsız ve şartsız. Kentte sadece seks konusunda anlaşabilen sevgililerle, seks hariç tüm konularda uzlaşabilen evli çiftler yaşar. Zaman onlarındır. Yaşarlar ardıardına, yanyana, dibdibe. Başbaşa başlanan herşey başabaş bitirilir. Rekabet önde gider. Aşk da sonunda bir rekabete dönüşüverir burada. Ama kentin gönül hatları şebekesi pes etmez. Çapaçul metinler yazdırır, yazdırır ki bilsin herkes ihaneti. Bir sarmaşıktır kent, karmakarışıktır. Dün koşturmacayla geçmiştir, bugün koşturmacayla geçer, yarın koşturmacayla geçecektir. Müzikler hep rüzgâra karşı çalınır, alıp götürsün diye. Kesin olan şudur ki, kent burada olmasa da, insanların yaşayacakları yer yine bu coğrafi ya olacaktır. Kent bir dindir, bir oldubittidir. Ve bir Truva'dır en fazla, en fazla bir Kartaca. Sesi duyulan gemi, en yakından geçendir. Sesi duyulan gemi, limandan en son kalkandır. Sesi duyulan gemi, sesi en çok çıkandır. Ama aşklar da, bu dünyadaki her şey gibi, mükemmel değildirler, aşk acıları da. Kentle aralarında bir uçurum, büyüyor büyüyor büyüyor. Aşklar ufaldıkça. Ay doğuyor galiba, kızın saçlarından bir bukle o buklenin durmadığı yöne dökülüyor. Öte yana devriliyor bukle, olamadığı buklelere doğru. Ay doğuyor, kızın yüzüne bir gülümseme gibi. Ay ne denli çok şeyi belirliyor kentte. Aşkları, aşk acılarını, aşk şarkılarım. Ay ne denli çok şeyi bilebiliyor. Sokaklar 'köprü ortalarında bitiyor artık, köprüler yaz ortalarında. Hayal ile fırtına birbirine bulaşıyor. Ağaçların saçı beyaz, sonbaharın inatla inatla karıştığı. Ama eve dönülecek, ölmeden önce mutlaka. İnsanlar caddelerde kendilerini yürüyerek.

---