Çocuk, çelikten bir nehrin kıyısında duruyor.
Rüzgâr beyaz elbisesini küçük bedenine yapıştırmış. Gece siyahı saçları savruluyor. Ela gözlerinde nehrin çılgın parıltısı. Omzunda siyah, parlak tüylü bir atmaca kanatlarını oynatıyor. Renk renk çelik dalgalar akıp gidiyor önünden.
Mavi, yeşil, kırmızı...
Mayıs sonu güneşinin altında homurtuya, iniltiye, çığlığa benzeyen sesler çıkarıyor dalgalar. Aniden hızlanıyor, yine yavaşlıyorlar. Çekiyor, itiyor, sürüklüyorlar birbirlerini. Aşağılara, uzakta hayal meyal görünen denize doğru. Her şeyi ezip geçmek isteyerek. Çocuğu sürüklemek isteyerek.
Ama çocuk okudu nehrin aklından geçeni. Hiç korkmadan bakıyor. “Daha çok beklersin” yazıyor düşünce balonunda. “O teneke dalgalarının gücü beni yakalamaya yetmez!”
Nehirden korkmuyor çünkü ona bakınca gördüğü sadece bir bulvar. Dalgalar da otomobiller, kamyonlar, otobüsler... Şehrin büyük bulvarlarından birinin kıyısında. Karşıdaki kırk dört katlı otele bakıyor. El kadar dikkatiyle...

---