Her zaman böyle bir şey akima gelirdi. Isırıcı bir soğuk düşünürdü. Kulakları ile elleri acımaya başlamalıydı soğuktan. Rüzgâr, arada bir durur gibi olduğu zaman bir sıhhatli sıcaklık sarmalıydı yüzünü. Nefes alamaz gibi olmalıydı. Sonra yine hangi yüksek dağların yarlarından aktığı bilinmeyen ovaya varınca alabildiğine yayılıp esen, her an nemini bırakan rüzgâr nihayet deniz kenarını bulduğu zaman suları üfüıe üfüre, şişire şişire gelip onları bulmalıydı.
Soğukları sayılı; lodosları kış günü yaz günü gibi ılık günleri bol şehir, birdenbire bir şimal şehri görünüşü almalıydı. Ama kar yağmamalıydı. Karın soğuğu başka türlü bir soğuktur; nemli soğuk. Oysaki sıcağın nemlisi, soğuğun kurusu makbuldür. Nasıl bazı ilikleri üşüten sonbahar günlerinde —oraya gitmeden— musluklarından buram buram su ve buğu fışkıran bir eski Bizans hamamında, bir kurna başında, bir hazza gömülü sabun köpükleri içinde, biraz sonra çıkacağı sokağın çipil yağmurunu, ipek çoraplarının üstünden derisini bulup onu iliklerine kadar üşütecek kara, gri İstanbul çamurunu bile çamursuz bir Arupa şehrinde müsamahakâr bir özleyişle hatırlamışsa kuru soğukları da öylece hatırlamış arzulamıştı...

---