"Kaybolan İstanbul'um" 1947 ve 1957 yıllan arasında 20'li yaşlarındaki genç bir mimarın İstanbul'a ilişkin gözlemlerini ve yorumlarını bir araya getiriyor. Prof. Dr. Enis Kortan kişisel anılan aracılığıyla kritik bir dönemden geçen ve dramatik olaylara sahne olan İstanbul ve Türkiye'nin politik ve sosyal tarihine ışık tutuyor. Kortan eski İstanbul'u anlatırken, İstanbul mimarisini ve şehircilik anlayışını da eleştirel ve bilimsel bir yaklaşımla ele alıyor. Çizimleri ve fotoğraflamayla zenginleştirdiği kitabında, Türk - Osmanlı mimarisine büyük ilgi duyan, 20. yüzyılın en önemli mimar ve kuramcılarından Le Corbusier'e ayrıcalıklı bir yer ayırıyor. 1978 yılında Profesör olan ve araştırmalarını çoğunlukla modern Türk Mimarlığı üzerine yoğunlaştıran Kortan'ın "Türkiye'de Mimarlık Hareketleri ve Eleştirisi", "Le Corbusier Gözüyle Türk Mimarlık ve Şehirciliği", "Mimarlıkta Teori ve Form", "20. Yüzyıl Mimarlığına Estetik Açıdan Bakış" gibi kitaplan da bulunuyor. Cahit Sıtkı Tarancı'nın "Otuz Beş Yaş" şiiriyle tanıştığım zaman on yedi yaşındaydım. Şiirin ilk mısraı olan "Yaş otuz beş, yolun yarısı eder" üzerinde düşünmüş ve henüz yolun dörtte birinde olduğumdan, önümde bitmeyecek gibi duran çok uzun bir zaman olduğunu sanmıştım. Şimdi yetmiş iki yaşındayım ve hayatın, Nazım Hikmet'in ifadesiyle "Rüzgâr kanatlı atlılar gibi geçtiğini" hayretle izledim! Artık her an yolun sonuna varabileceğimin bilincinde olarak, yarım yüzyıl öncesinin İstanbul anılarımı sizlerle paylaşmak istedim. Düşünüyorum da, bu yazdıklarımı gerçekten yaşadım mı; yoksa onlar güzel bir rüya mıydı? İstanbul'u ben mi kaybettim, yoksa O'nu benden çaldılar mı!

---