Öncelikle bilinmesini isterim ki, günümüzün pek revaçta söylemi olan: "Yaşadığım zaman kesitine bir ışık tutmak" filan gibi bir derdim yoktu bunları yazarken. Ama dostlarım nedense yaptığım işi öyle algıladılar ve bu kitabın basılması için ısrar ettiler. Ayrıca bu işe başlarken bir kitap yazmayı da düşünmüyordum. Yıllardır tuttuğum güncelerimden derlenmiş notlardı bunlar. Niye yazdım? Sorusunun da birkaç yanıtı, bu kitabı yazmamın birkaç gerekçesi var... Sanırım ilk ve en önemlisi: "Ölüm korkusu'dur... Bu yaşadıklarımı kimselere aktaramadan ölürüm diye korktum nedense... Özellikle de kızıma... Çünkü başkalarını belki de hiç mi hiç ilgilendirmeyecek olan birçok şey, onun için bilinmesi gereken şeylerdi kanımca. 1994 yılında, o tarihe kadar yazlarımı yaşadığım ve iş yaptığım Bodrum'da geçirdiğim ağır bir kalp krizi sonrası Muğla Devlet Hastanesi'ne kaldırılmıştım. Uzun süren incelemeler sonucunda hekimler, bir by-pass ameliyatına karar vermiş ve bir ay süreyle Muğla'da zorunlu bir yatak tutsaklığım olmuştu. İşte bu süreç bana, pek yapacak bir işim de olmadığından, kendimi ve o güne kadar yaşadıklarımı ilk kez ayrıntılı biçimde gözden geçirme şansını vermişti. Hemen herkes gibi ben de; acı tatlı anılardan oluşan bir yaşam mozaiğine sahiptim. Ama bu yaşamımın evrelerini, doğaldır ki herkesin bilmesi olanaksızdı. Özellikle de kızım Ebru'nun. Çünkü o çok küçük yaştayken ayrılmıştık annesiyle. Pek düzenli olmasa da, hep görüşüyorduk. Ama birlikte yaşayamamanın getirdiği bazı kopukluklar vardı. Ne ben ondan, ne de o benden yeterince haberdar değildik... Özellikle de o benim geçmişime ilişkin, bölük pörçük ve ikinci elden, yalan yanlış duyumlara dayalı bilgiler edinmişti. Oysa çevremdeki kişilerden duyduklarım ve edindiğim izlenime göre de...

---