| Yazar | : | Faik Sabri Duran |
| Yayın Tarihi | : | 1963 |
| Dil | : | Türkçe |
| Sayfa Sayısı | : | 191 |
| Ölçü | : | 17 x 24,5 cm |
| Yayınevi | : | Kanaat Yayınları |
İnsanlık onu içinden atmış, o da küçük gemisini bilinmeyen denizlerde alabildiğine sürmüş, nihayet bir kıta kadar büyük bir ada bularak orada yerleşmişti. Böylece Kuzeyin Robensonu oluyordu. Babası da Erik gibi Norveç'ten sürülmüş bir asilzade idi. O tarihlerde komşularıyla iyi geçinemeyen ve birçok kan döken adamları, krallar, bir daha dönmemek üzere İzlanda'ya gönderirlerdi. Nihayet Erik de buna benzer işler yüzünden memleketinden çıkarılmıştı, ona: ''Git, babanın yanına, orada kurtlarını istediğin gibi dök... Burada sana artık dayanağımız kalmadı...'' demişlerdi.
Erik, İzlanda'ya geldikten sonra da geçimsizliklerinde devam etti. Bu soğuk adada kendisi gibi kafaları ateşli başka gençler de vardı. Bunlar, aralarındaki kanlı kavgaları o kadar ileri götürmüşlerdi ki, İzlanda parlamentosu da dayanamamış, Erik ve adamlarını adadan üç sene müddetle sürmeğe karar vermişti. Buradan çıksınlar da nereye isterlerse gitsinler, deniyordu.
Erik de diğer Vikingler gibi, dövüşürken ölen bir adamın doğruca Valhalla dedikleri cennete gideceğine inanırdı. Savaşa istekleri o kadar kuvvetli idi ki ortada hiç bir düşman bulunmazsa kendi aralarında kavga ederler, ikiye ayrılır, birbirlerinin üstüne atılır ve ölesiye vuruşurlardı. İşte Vikingler bu kadar ateşli adamlardı, aynı zamanda pek mahir denizci idiler. Bir salapurya büyüklüğündeki gemileriyle en korkunç fırtınalı havalarda bile kuzeyin sert denizlerine açılmaktan korkmazlardı. Erik ile babasının yurtlarından uzaklaştırılmalarına sebep olan bu kavgalar Viking'ler arasında her zaman olan şeylerdi. Onların gözüyle bakılırsa bunda gayritabii bir hal yoktu.
Erik'in kavgacılığı yüzünden İzlanda'dan sürülüşü Miladın 982'nci yılında oluyordu. O zaman Erik, 32 yaşında idi ve evli idi. Kumanda için yaratılmış olan bu adamın vücudu çelik kadar sağlamdı. Bu korkunç dev bir kere kızarsa artık gözüne bir şey görünmezdi. Son kavgasında etrafa öyle saldırmış, üzerine atılanlardan o kadar çok adamın üstesinden gelmişti ki, gemileri hazır oluncaya kadar arkadaşları onu bir yere kapamak mecburiyetinde kalmışlardı. Nihayet kendini seven birkaç dostu ve köleleriyle kayığına bindi ve enginlere açıldı.
