Küresel ısınmaya karşı çıkan cümle dümbüğe ana avrat çakarak eve giderken içimdeki bok bile donmuştu. İstanbul son yüzyılın en soğuk günlerini yaşıyordu; hâliyle bir abazan da kalkıp kerhaneye gelmiyordu. Günlerdir tek müşteri yoktu. Kızların kukuları soğuktan donmasın diye kendini bile ısıtmaktan aciz sobada, yataklarını yakmaya başlamıştık.
İlk olarak Ayça’nın yatağı yanmıştı. Asıl adı Mücella olan Ayça, kırkını en az kırk sene evvel doldurmuş, hayatta görülebilecek en paçoz karıydı. Yatağına aldığı son müşterinin torunları karı düzmeye geliyordu artık.
Yatağını almama uzun uzun itiraz etti. Zırlayıp gözyaşı döktü. Ama sonunda mesajı almıştı. Artık benim evimde işi yoktu. Azat etmiştim onu. Boşuna masraf... Bu gece evine naşlarken soğuktan yollarda zıbarıp gitmezse bir daha buraya gelemeyecekti. Soba kendisi bile farkına varmadan sönerken kızları da evlerine gönderdim. Dükkânı güzelce kilitleyip eve yollandım.
Soğuk yetmezmiş gibi buzlaşmış karlar, rüzgârla yüzümü kırbaçlıyor, donmuş sokaklar yürümemi zorlaştırıyordu. Ev bu kadar yakın olmasa, kendimi ayaza bırakır, donar kalırdım. Yeteri kadar yaşamamış mıydım ki? Biterdi bu adına hayat denen azap.
Neyse ki peçizhane bir sokak daha aşağıdaydı. Bu gece de yaşayacaktım. Son gücümle dayanıp eve daldım. Hane her ne kadar sokaktan daha sıcak değilse de gene de benim evimdi. Sadece ayakkabılarımı çıkarıp iki yorganın altına girecek, donacaksam kendi yatağımda donacaktım...

---