Taşımanın tehlikelerini iyi biliyordu ama bunlar onu korkutmuyordu. Sadece Omella'nın Kapalı Çarşı'da bir dükkânın paravanasının ardında bir hiçlikte kaybolmasından ve kendi etrafını üç dört kötü niyetli Türkün çevirmesinden korkuyordu. Franco Benvenuti, özellikle bundan korkuyordu. Ama karısının ortadan kayboluşu, onun için bir özgürlüğe kavuşma da olabilirdi. Başında, kendi taktığının aynısı bir beysbol şapkası vardı. Ona yakışmıyordu ama çirkinleştirmiyordu da. Bagaj kabul sırasındaki hemen hemen herkes bundan takıyordu. Çoğunluğu emeklilerden oluşan grup, coşkunluk şimşekleriyle bir neşe akımının içinden geçiyordu. İstanbul'a geziye gidiyorlardı. Aman ne mutluluk! "Acı, gerçek bir okuldur; mutluluk ise hiç kimsenin bir şey öğrenmediği ama herkesin fazlasıyla çene çaldığı bir oyuncak ülkesidir" diye düşündü Franco. Mutluluk aptallaştırır, acı ise bizi iyileştirir. Ama gerçekten böyle olsaydı, dünya bilgelerle dolu olurdu, şimdi ise üçte ikisi sersemlerden oluşuyor. Geri kalan üçte biri ise genelde aptallardan ve olağanüstü insanlardan oluşuyor. Kalın kafalılar, balerinler, fizik dehaları, göbek dansçıları... Neticede insanlığın mutlu olduğu sonucu çıkarılabilir bundan fakat bu budalalık olur ve kıyaslamak yanıltır. Franco etrafına baktı. Gözüyle yüzde doksan beş kadar mutsuz sersem ve yüzde beş kadar da aptal çocuk hesap etti. Bu çocuklar sersem olmak için çok küçüklerdi. Herkse tatile gitmek için sıradaydı. Hesap tutmuyordu. İşte belki açıklama bu olabilirdi: Tatil, diğer bütün hayvanların, bitkilerin ve hatta Tanrı'nın da bilmediği, insan varoluşunun tipik yapmacık durumlarındandır. Tanrı, yedinci gün dinlenmiş ve hiç tatile gitmemişken, tatile giden insan, kendi kendinden soyutlanır ve ortalama bir sersemlik seviyesine uyum sağlar.

---