Kantocu oyunumla ben, ne kantonun tarihini anlatmaya, ne de herhangi bir kantocunun gerçek yaşam öyküsünü dile getirmeye çalıştım. Yalnızca, 1922 -23 yıllarında Cumhuriyetimizin kuruluş günlerinde geçen bir aşk öyküsünü anlatmak istedim. Tiyatroya gönül vermiş bir insan olarak da kadın kahramanımın bir kantocu olması bana çok ilginç geldi. Böylelikle de artık adları sanları unutulmuş olan Direklerarası'nın o renkli dünyasının sanatçılarına bir saygı duruşunda bulunmak istedim. Ayrıca altını çizmeden, kendimce "Ermeni soykırımı" olayının geçersiz olduğuna değinmeye çalıştım. 20. yüzyılın başında bunca Ermeni sanatçımız İstanbul'da baş tacı edilirken, böyle bir olayın gerçekleşmiş olabileceğine nasıl inanılabilir, anlamıyorum. İkinci Dünya Savaşı yıllarında, hatta öncesinde bile, bir damla Yahudi kanı bulunan bir Alman sanatçı, ne kadar önemli olursa olsun, Almanya'nın herhangi bir köşesinde boy gösterebilir miydi? Bu arada Bedia Muvahhit gibi ilk resmi Müslüman Türk kadın oyuncumuzun, unutulmaması gereken çok önemli operet bestecimiz Muhlis Sabahattin'in, müzikli tiyatronun ilk büyük erkek yıldızı Cemal Sahir'in, Komik-i Şehir Şevki Efendi'nin ve kanto dünyasının efsane yıldızları Peruz, Şamram, Küçük Virjin, Amelya ve Mari Fera gibi isimlerin yanı sıra, o yılların artık unutulmuş yüzlerce insanına bir saygı duruşunda bulunmayı ve sevgi dolu bir selam göndermeyi bir borç bildim. Oyunu izleyen binlerce seyircinin alkışlarıyla bu saygı duruşuna katılmaları beni gerçekten çok mutlu ediyor. Hiç kuşkum yok ki "onlar" da bu alkışları duyup sizlere göstermeden, önünüzde sessizce selam veriyor ve de onları hatırladığınız için artık akmayan gözyaşlarıyla teşekkür ediyorlardır.

---