Ve bugün hastanedeydim. Sağ olsun ziyaretime gelen tüm dostlar "Ooo, Sibel, hasta numarası yapma bize, gayet iyi görünüyorsun" sözleri ile fena gaza gelmiş olmalıyım. Kısa bir süre öncesine kadar, "Ambulans gelmeden sedyeyle beni taşımadan bu evden adım atamam, merdivenlerden inemem" derken bugün, "sorum değil ineriz yaaa" havalarına girdim. Ama gelin görün ki, hastaneye gitmek için 1. kattaki evimin merdivenlerinden aşağıya bir kolum anamda bir kolum babamda güçlükle başarınca,"hııımm" dedim, bu işte bir terslik var. Hastaneye ulaştığımda, daha önceki günlerde asansöre binebilmek için neredeyse birbirini çiğneyecek durumda itiş kakış yaşayan hasta ve yakınları, bu kez beni görünce "çekilin kenara, hasta için açın asansörün önünü sözleri hııııımmm, evet kesin bir terslik var" düşüncemi pekiştirdi. Ve bundan böyle, bana, benim dışımda "Sibel çok iyi görünüyorsun" sözlerini yasakladım… Bu sözcükleri sadece kendim kullanabilirim. Kullanıyorum da: Tamam son dönemde iyi görünmüyor olabilirim, nolcak yani? Bu benim halen mükemmel ötesi, harikulade üstün biri olmadığımı göstermez. Yaşasın ben; zira Nazım Hikmet'in şiiri bundan sonra bana yol gösterecek: Yaşamak şakaya gelmez, büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın bir sincap gibi mesela, yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden, yani bütün işin gücün yaşamak olacak. Yaşamayı ciddiye alacaksın, yani o derecede, öylesine ki, mesela, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda, yahut kocaman gözlüklerin, beyaz gömleğinle bir laboratuvarda insanlar için ölebileceksin…..

---