Genç Sanat dergisinin Nisan 2002 sayısında Bodrum Halikarnassos Kültür Merkezi'ndeki sergisi nedeniyle Kainat Barkan Pajonk kendini şöyle anlatıyordu: "Yaşam sevgisi ile sanat sevgisini tek bir olgu haline getirmek isteyen bir ressamım. Yaşamın ve doğanın çeşitli yönlerini bazen sevinçle, bazen coşku ile bazen de hüzünle tuvallerime aksettiriyorum. Doğayı kendi soyutlamam içinde resimlerimde görebilirsiniz. Çoğunlukla gördüğünüz geniş espaslar ve onu tamamlayan ögeler, yapıtlarımdaki başlıca unsurlar. Özgün formlarla, renkler, dengeler benim için çok önemli. Ayrıca yapıtlardaki grafik tadı bence ayrı bir özelliğim." Bu tarihten ortalama iki ay önce de ben, Ankara'da Toyan Sanat Galerisi sergi kataloğunda onun resmini yorumlarken özellikle "huzur" ögesine dikkat çekmiştim; her zaman olduğu gibi. Evet, "her zaman olduğu gibi" tümcesini çok bilinçli olarak ekledim, kataloglarda veya dergi sayfalarında adeta basmakalıp gibisinden, hemen her defasında bu huzur olgusunu ön plana çıkarmışımdır. Doğayla içtenlikli yakınlığı, yalınlığı ve huzur, ya da yeni tanımıyla dinginlik… Peki nedir Kainat'ın resmi, her ne kadar o bir kaç cümlede kendini, resmini tanımlıyor olsa da biz, yani ben ve diğer eleştirmenler, sanat yazarları onu nasıl görüyoruz, değerlendiriyoruz ve ne zamandan beri tanıyoruz... Benim onu tanımam neredeyse kırk yıl öncelerine uzanır. Beşiktaş'ta aynı sokakta oturmaktan kaynaklanan... Öncesinde de, Kainat Barkan adını az çok biliyordum gibime geliyor. O tarihlerde, yani altmışlı yılların başlarında, artık herkesin bildiği gibi resim ve "ressamlık" çok da ciddiye alınan bir uğraş değildi. Tek tük sergiler ve getirisi ise çoğu sanatçı için hemen hiç... Şimdi, hemen bir parantez açalım dilerseniz ve çok kısa da olsa bizim kadın sanatçılarımıza değinelim. Dedik ya sanatçı olmak zordu bir zamanlar, hele kadın sanatçı olmak daha da zor. Zira hemen hangi alanda olursa olsun sanki keyfe keder bir olaydı sanatla meşgul olmak...

---