Doğduğum zaman belki beni doğurtan bir ebem bile olmadı. Mahallemden doğurtmayı bilen bir kadın beni doğurtmuş. Bunu ben bilmiyorum. Ama öyle sanıyorum. Zaten hiç fark etmez, ben doğmuşum. Ha mahalleden bir kocakarı doğurtmuş, ha hastanedeki bir hemşire. Hatırladım ilk şey, ağbim bizim mahalledeki bir arabayı itiyordu. Araba çok eskiydi, dökülüyordu. Modelini hatırlamıyorum ama markası BMC'ydi. Ağbimin bütün zamanı arabayı itmekle geçiyordu. Kış ayı olduğu için motorun altına bir mangal, içine de odun koyup yakıyordular. Araba Yine de çalışmazdı ve itmek gerekiyordu. Her sabah ağbim büyük bir zevkle arabayı itme ye giderdi. Araba eski olduğu gibi bir de kolla çalışıyordu. O zaman bunun gibi arabaların marşı olmadığı için arabanın önünde bir delik vardı. Deliğin içine kolu sokup çeviriyorlardı. Saatlerce uğraşıp arabayı çalıştırmayı başarabiliyordu. Arabanın bir de adı vardı: Soske. Ağbim, o Soske yüzünden okulu bırakmıştı. Ağbimin bu araba sevdasına amcaoğlu da katılmıştı. Birlikte bir Anadol taksi almıştılar. Anadol arabanın rengi beyazdı. Sanırım fabrikası o zaman bir tek beyaz renk üretiyordu. Fiyatı 90 bin liraydı. Vadeli almışlardı, sonra amcaoğlu ile anlaşamayınca arabayı sattılar. Anadol arabası samandan yapılıyordu. Köy gibi yerlerde başıboş eşekler, bu arabayı gördükleri zaman kemirip bir parça koparabiliyordular. . Ağbim, bir arkadaşı ile plak ve kaset stüdyosu açmayı düşünüyordu. Bir pasajın içinde bir dükkân kiralayıp açtılar. İşlek bir pasajdı, adı Hacı Necmi Pasajı'ydı. Çok küçük yaşta müzik dinlemeyi öğrenmiştim. O zaman yeni çıkan LP'ler hemen bize geliyordu. Erkin Koray, Cem Karaca, Moğollar vardı. Orhan Gencebay ile Erkin Koray'ın gazetelerde beraber resimlerini görüyordum. Barış Manço'nun ilk albümü Dağlar Dağlar çakmıştı. Radyolarda sürekli çalıyordu. Bize daha gelmemişti...

---